Ons avontuur in Sydney, Australie

Sculptures by the sea.

2010-11-06T19:29:00.012+11:00

Het blijft indrukwekkend; een openlucht tentoonstelling van internationale allure.

Hele families trekken er op uit en kunst, uit eten, relaxen op het strand gaan zo hand in hand.

Voor 3 weken is het een drukte van jewelste, vooral in de weekenden, MAAR dat mag de pret niet drukken en wij laten ons er niet van weerhouden. Zaterdag, 30 oktober; mijn verjaardag begint met zonneschijn (na meer dan 2 weken heeeeeeel veeeeel regen en storm) en een uitgebreid ontbijt aan het strand van 'Clovelly'; waarna we beginnen aan onze 'tour'!

Klik op de foto voor het album.

Queensland

2010-07-28T12:21:00.024+10:00

De eerste 6 maanden van Timo's year 2 zijn alweer voorbij en aangezien wij hem vorig jaar beloofd hadden om de pretparken bij 'Surfers Paradise' te bezoeken, moesten WIJ hieraan geloven. Eerst overwogen wij nog om te gaan rijden (circa 1000km.), maar met 1 weekje adempauze zouden er te weinig dagen overblijven om datgene te doen wat we op de planning hadden staan. Derhalve werd het vliegen. Bij aankomst stond er een huurauto klaar en konden we richting 'Noosa' vertrekken. Dit plaatsje ligt aan de 'Sunshine Coast' op ongeveer 1200 km. ten noorden van Sydney en is voor 100% gericht op toerisme. Kleinschalig, geen hoogbouw, goede restaurants en boetiques; dat laatste is zeker uniek voor Australische begrippen. Het geheel ligt in een waterrijke omgeving, wat ons direct deed denken aan delen van Florida.
Geen auto's voor de 'oprit', maar een boot als je tenminste droog aan de overkant wilt komen!
Het 'toeval' wil, dat wij hier 9 jaar geleden ook zijn geweest, waarbij wij per huurauto van Sydney naar Cairns zijn gereden. We herkenden het direct aan de omgeving en dat terwijl het bij reservering van het appartement niet eens bij ons opkwam. Er was gelukkig niet zoveel veranderd, afgezien van het prijsniveau dan wel. Dat kent alleen maar een opwaartse trend. Wellicht een van de redenen dat veel Australiers de voorkeur geven aan het eiland 'Bali' of naar 'Thailand' afreizen en kiezen voor een 'all-in pakket', wat in verhouding vaak voordeliger is.
Wij hebben die eerste paar dagen genoten van de iets hogere temperaturen dan in het winterse Sydney! Dat staat natuurlijk niet in verhouding tot Nederland, maar als de buitentemperatuur overdag tussen de 13-15 graden ligt en dit in de meeste huizen ook de binnentemperatuur is, begrijpen jullie wellicht waarom veel 'Sydneysiders' uitkijken naar de lente c.q. zomer'; Ewald eveneens. De huizen zijn eenvoudigweg slecht geisoleerd, het merendeel heeft geen centrale verwarming en ze zijn maar voor '1 seizoen' ontworpen; een lange zomer! Met nachttemperaturen tussen de 2-6 graden sta je s'ochtends letterlijk te blauwbekken en ga je vanzelf buiten de deur koffie drinken om op te warmen!
Voor ons was het een aangename onderbreking waarbij we s'ochtends uitgebreid ontbeten , alvorens we op pad gingen. Uiteraard konden wij 'the Australia Zoo' van wijlen 'Steve Irwin (oftewel the 'crocodile hunter') niet overslaan. Hij heeft met zijn onuitputtelijke liefde voor dieren , in welk formaat dan ook, duidelijk een stempel gedrukt op het toerisme in deze regio.
Zijn vrouw en kinderen hebben zijn 'roeping' overgenomen en laten geen kans onbenut om zich in te zetten voor de natuur. Steve was verknocht aan krokodillen en dat is duidelijk te zien in het park en de show die 2x dagelijks wordt opgevoerd. Met veel sponsoring is het mogelijk om te blijven investeren en uit te breiden, zodat het 'Steve Irwin concept' niet verloren zal gaan. Timo was , zeker tijdens die krokodillen show, onder de indruk, maar in gedachten al lang 2 dagen verder van 'Noosa' verwijderd.
De 2e helft van deze week zijn we richting 'Surfers Paradise' gereden, een kleine 300km ten zuiden van 'Noosa.' Dit gebied staat bekend om de kilometerslange (-en brede) stranden, torenhoge accomodaties en de pretparken. Niet dat we daar nu op stonden te wachten, maar beloofd was beloofd; oftewel zoals Timo het tegenwoordig noemt: 'pinky promise'!'
Het pretpark 'Sea World' lag op een steenworp afstand van het appartement en was beslist de moeite waard. Er waren niet alleen shows met dolfijnen en zeehonden, maar ook de nodige attracties voor jong en 'iets ouder'! Een immens aquarium met tropische vissen en haaien, waar je je aan kon vergapen. Uiteraard waren de shows gelikt, maar het toppunt van vermaak (voor Timo!) waren de motor-rollercoaster en de 'sea-viper'. Timo had (gelukkig) net de lengte van 130cm, anders was deze dag ECHT in het water gevallen.
Na 5x over de kop te zijn gegaan, zag Ewald er iets minder gemoedelijk uit en moest ook IK eraan geloven. Probeer aan een 7-jarige maar eens uit te leggen dat het evenwichtsorgaan op 'oudere' leeftijd wellicht iets anders werkt en tegensputtert. Succes!
So far so good; de volgende dag stond 'Movie World' op de agenda. Ook niet verkeerd en gelukkig voor ONS moest Timo hier 140 cm zijn om op 2 achtbanen te worden toegelaten.
Tja, een bittere pil, maar er bleven nog genoeg andere attracties over zoals: het 'Scooby-Doo' spookhuis (kinderen hoorde je nauwelijks schreeuwen, maar destemeer ouders), 'Shrek' 4 D movie (waarbij rijen stoelen in beweging kwamen), 'Wild West waterbaan' en 'batman'-spaceship (waarbij ik niet van opwinding, maar pure misselijkheid mijn ogen dicht heb geknepen om het 'projectiel' spuiten te vermijden) en nog veel, veel meer.
Tegen het einde van de middag was er een hele parade met alle 'movie-stars' en konden de laatste kiekjes worden genomen. Timo wilde weten of we ook jaarlijkse passen konden kopen, aangezien hij over 8 weken weer vakantie heeft en dan zou dat toch voordeliger zijn? En als je je creditcard gebruikt, kun je ook nog punten sparen voor GRATIS vluchten. Volgens hem was 'maths' in de eerste 6 maanden van dit schooljaar easy!!!!!
Voor 'papa Ewald' heeft dit concept een iets andere betekenis en blijven we in the next schoolholidays gewoon THUIS!

PS: voor de overige foto's klik op het album.

Een snelle verhuizing en zomervakantie 2009!

2010-02-02T11:01:00.039+11:00

Het is alweer een paar maanden geleden dat Timo en ik in Nederland waren en dat wij genoten hebben van alle dagtrips, waaronder het bekende pretpark 'Phantasialand' in 'Bruhl', de wandelingen, fietstochten waarbij Timo eindelijk in de gelegenheid was om goed te leren fietsen, (zonder daarvoor eerst de nodige kilometers per auto naar een park te moeten rijden) en de overheerlijke lunches en etentjes met vrienden en familie. Wij zijn uiteraard behoorlijk in de watten gelegd door mijn ouders, die het bijzonder vonden om zoveel tijd met Timo door te brengen. Daarbij konden zij met eigen ogen zien en ondervinden hoe deze eigenwijze spruit volhardend was in zijn standpunten en moeilijk te overtuigen was van het tegendeel. Helaas heeft hij dat niet van een vreemde; het eigenwijze is vrouwelijk en het volhardende is mannelijk. Ewald roept wel eens dat hij het later als vertegenwoordiger nog niet zo slecht zal doen. Hij zal net zolang blijven inpraten op die ene 'ongelukkige' dat ze maar al te graag een voorstel ondertekenen om van hem verlost te zijn! En lukt het vandaag niet, dan misschien wel morgen of volgende week! Hij blijft terugkomen op iets wat hem niet aanstaat en dat zul je weten ook!
Verder is hij best plezierig in de omgang hoor! Hij kon het goed vinden met zijn nichtje 'Luna' en het leek wel of die 2 elkaar nog pas vorige week hadden gezien. Lachen, gieren en brullen. Die 3 weken vlogen voorbij en aan het einde van de vakantie vroeg Luna aan haar moeder waarom ze niet gewoon tickets kon kopen om naar Australie op vakantie te gaan? Tja, tenslotte werkt haar moeder toch op een reisbureau en doet ze dat ook voor andere mensen! Dat vergde wat meer uitleg!
In de laatste week voor onze terugreis werd ik s'ochtends vroeg uit bed gebeld door manlief met de mededeling dat hij een ander 'stekje' had gevonden in 'Lane Cove' en dat ik mijn handen uit de mouwen mocht steken, direct na terugkomst. Aangezien de omloopsnelheid mbt verhuizen behoorlijk hoog ligt, moest er heel veel geregeld worden in een korte tijd. Ewald had tussendoor al de nodige wijzigingen doorgevoerd en de dag na aankomst in Sydney, kregen wij officieel de sleutel en konden Timo en ik ons nieuwe onderkomen met eigen ogen aanschouwen en inspecteren! De inventarislijst was erg uitgebreid en aangezien het hier ging om een gerenoveerd huis, wat meestal nog de nodige klussen achteraf met zich meebrengt, ontbrak het aan 'ruimte' voor opmerkingen! De achterkant was 'blank', dus ideaal voor opvulling! Wij zijn diezelfde middag begonnen met inpakken; ik bevond mij wel nog in een soort roes, maar had weinig tijd om daar bij stil te staan. Verstand op nul, want 1 week later stond de verhuizing gepland. Dat bracht nog wat spanningen met zich mee en ook dat hadden wij zien aankomen.
De 'Chinese wedding cabinet', oftewel tv-kast (althans waar wij hem voor gebruiken) en de eetkamer tafel konden absoluut niet door het trappenhuis worden vervoerd. Aangezien beiden 2,5 jaar geleden over het balkon zijn getakeld (dat is het juiste woord) met de nodige risico's vandien en de wet mbt veiligheid ondertussen is aangepast, wisten wij dat dit de nodige discussies ging opleveren. Van de 3 verhuisbedrijven lieten 2 bij het zien van de zware 'pronkstukken' al direct verstek gaan. Het laatste bedrijf, waarvan de eigenaar een Nederlander is!, zei: "Daar valt wel een mouw aan te passen"! Maar nadat alle dozen en meubelstukken al waren vervoerd naar het nieuwe adres, bleven er uiteindelijk 2 stukken over. Ja hoor; de eigenaar 'himself' kwam polshoogte nemen en heeft 6 sterke Nieuw-Zeelanders (Maori's) opgetrommeld die en de tafel alsnog over het balkon hebben getakeld en de tv-kast (zonder deuren) via het trappenhuis naar beneden hebben getild. Het trappenhuis was behoorlijk beschadigd, maar daar was de eigenaar voor verzekerd. Wij waren zo opgelucht dat er geen ongelukken waren gebeurd en zeiden na afloop: "Alweer een ervaring rijker; alleen nog maar openslaande deuren en geen trappenhuis meer"! Het gekke is dat men hiervoor in Nederland speciale liften gebruikt, maar dat dat hier buiten een 'normale' ver-huizing valt. Je zult dan een speciaal bedrijf moeten inhuren en die kosten liegen er niet om. Ik vroeg mij naderhand af, hoe mensen dat doen die op de 10e etage van een flatgebouw wonen, want dat zijn vaak smalle liften! Aangezien ik nu, bijna 3 jaar later, weet dat het merendeel van de Australiers over een zeer beperkte inrichting beschikt (na de 'mortgage' is er geen geld meer over!), kon ik het antwoord zelf al invullen.
De locatie is, net zoals het vorige adres, perfect. Op loopafstand van Timo's school en Lane Cove Plaza. Er is net voor de Kerst een nieuw winkelcentrum geopend, waarbij er wat meer concurrentie is toegetreden en dat is maar goed ook. Die vernieuwing was broodnodig, want de laatste jaren is er nauwelijks wat veranderd in de omgeving om het iets aantrekkelijker te maken. Lane Cove beschikte al over de nodige eetgelegenheden, maar we misten nog een tapas restaurant en die is er nu: 'Firefly', waar je overigens uitstekend kunt eten.
Kerst heben wij dit jaar bij ons eveneens met Marc en Gina en de hond Jamie gevierd. We hadden uiteraard gehoopd op 2 zonnige dagen, zodat we de diverse gerechten bij het zwembad konden verorberen, onder het genot van een bijpassende wijn. Marc is niet alleen een fervent 'bierbrouwer', maar ook een kenner op het gebied van wijn. Op zijn verlanglijstje stond nog een wijnkast en na lang wachten 'op Santa'! heeft hij uiteindelijk alle dozen met wijn kunnen sorteren. Een garage waarin de temperatuur makkelijk boven de 40 graden oploopt, is toch niet zo geschikt, zeker niet als je je hobby gaat uitbreiden en een verzameling ('investment'!) wilt gaan aanleggen. Helaas liet het weer ons in de steek en hebben wij het zwembad moeten laten voor wat het was. Desalniettemin hebben wij heerlijk gegeten en gedronken en zoals gewoonlijk teveel. Maar daarvoor was het tenslotte (hier) vakantie! Het Oudejaars kindervuurwerk hebben wij op loopafstand van ons nieuwe woonadres gezien en uiteraard kon Ewald de verleiding niet weerstaan om s'avonds toch nog even de stad in te gaan. Volgend jaar gaan we met zijn drieen; Timo wilde kost wat kost mee, maar hem heb ik voor middernacht met geweld moeten wakker maken om het vuurwerk op tv te zien. Hij heeft er nauwelijks wat van meegekregen. Volgend jaar is hij alweer een jaartje ouder; wie weet!
Wij zijn in de zomervakantie niet ver weg geweest. We hadden beiden niet meer zoveel energie om bepakt en bezakt ergens naar toe te gaan. We zijn dichtbij huis gebleven en hebben dagtrips gemaakt. Een weekendje 'Blue Mountains', naar het strand, dagje met de boot van Timo's voetbalcoach relaxen op het water, wandeltochten langs de kust en dit uiteraard gecombineerd met ontbijt/lunch buiten de deur of een bbq bij het zwembad. Die vakantie in en rondom Sydney is ons zeer goed bevallen en aangezien de meesten mensen ECHT WEG willen en het langs de kust vanaf Brisbane tot aan Melbourne overvol was op de campings en parken, hadden wij geen last van files en waren wij in een vloek en een zucht aan de andere kant van de stad.
Wij zien dit voor volgend jaar wel zitten en vonden het ideaal. Timo heeft de nodige vriendjes over de vloer gehad en heeft zich beter weten te amuseren, wellicht mede doordat wij hier wat meer ruimte hebben.
Aangezien Timo in de vakantie jarig was, hebben wij zijn feestje in het eerste weekend van het nieuwe schooljaar gevierd. Een grote opblaasbare glijbaan-en klimwand in het openbare zwembad, waarop alle kids zich naar hartelust konden uitleven en probaar ze daarna maar eens uit het water te krijgen! Voor Timo is niets belangrijker dan zijn vriendjes; dat blijkt ook wel uit het commentaar in zijn schoolrapport. Hij is erg begaan met het 'lot' van zijn 'mates' en helpt graag waar hij kan; met dat sociale inlevingsvermogen zit het wel goed. Alleen met luisteren wil het nog niet helemaal; ook daar wordt aan gewerkt! Vanaf volgend semester krijgen ze op school naast hun nu al wekelijkse spreekvaardigheden (vaste dag waarop ze een onderwerp moeten voorbereiden!) ook luistervaardigheden bijgebracht. Ben reuze benieuwd hoe de juf DAT gaat aanpakken met 24 eigenwijze donderstenen. Zoals gebruikelijk werkt het 10x beter dan thuis, want de juf is HEILIG! en OUDERS zeker niet! 'By the way'; Timo heeft dit jaar weer dezelfde juf ('Tracey') als in 'Kindergarten' en dat was 'liefde op het eerste gezicht'. Nu maar hopen dat dat zo blijft, want vorig jaar waren er teveel hindernissen met juf 'Mary'! SCHIJNHEILIG wellicht!!!!

PS: voor het album klik op bovenstaande foto!

Timo's beproevingen in year 1.

2009-08-12T11:44:00.042+10:00

Timo heeft de eerste helft van 'year 1' er alweer op zitten en dat was beduidend anders dan vorig jaar in 'Kindy'. De omschakeling is bijzonder groot, aangezien de kinderen vanaf nu echt niet meer 'bemoederd' worden, maar als kleine zelfstandigen worden gezien, die hun verplichtingen zeer serieus dienen uit te voeren. Op de eerste dag na de grote vakantie, krijgen de kinderen te horen in welke klas ze worden ingedeeld en dat brengt voor veel ouders hier de nodige frustraties met zich mee. Onwetend met dit fenomeen wacht ik ontspannen af en laat het gewoon op mij afkomen. Elk kind heeft in het voorafgaande jaar een lijstje samengesteld met 3 namen van kinderen, waarmee zoveel mogelijk rekening wordt gehouden bij de nieuwe indelingen. Maar de grote hamvraag blijft natuurlijk: "Welke juf/meester krijg ik"! Achteraf (en dat is altijd zo!) begrijp ik de ophef en onzekerheid!
Timo heeft het getroffen met zijn klasgenootjes (in totaal 8 kids van vorig jaar), maar 'iets' minder met zijn nieuwe juf; "Mrs. Sullivan". Zij is van Chinese afkomst, tegen de pensioengerechtigde leeftijd, aan 1 oor doof (derhalve staat haar stemvolume constant op "10" ), legt alles maar 1 keer uit (zelfs voor volwassenen blijft luisteren een moeilijk begrip!) en verwacht dat deze 6-en 7-jarige spruiten alles direct toepassen. Op de eerste ouderavond heeft ze uitgelegd dat het 'kinderstadium' nu definitief voorbij is. 'Kindy' (oftewel kleuterschool in Nederland) is verleden tijd en vanaf 'year 1' is het echt : 'bloed, zweet en tranen' geblazen.
Op dat laatste hoefde ik niet lang te wachten, want in de eerste week was het meteen goed raak en kon ik (on)gedwongen met haar kennismaken. Dat was voor mij de aanleiding om een van de klassemoeders te worden en de vinger aan de pols te houden, anders zag ik de rest van Timo's schooljaar somber in. De eerste paar weken verliepen moeizaam en ging Timo niet echt opgewekt naar school, maar gaandeweg veranderde dat gelukkig, wellicht mede door een 'verhelderend' gesprek tussen mij en juf Sullivan, waarin ik duidelijk te kennen gaf dat ik andere verwachtingen had van de schoolprestaties dan ZIJ. Uiteindelijk kwam de lat iets lager te liggen en waren beide partijen tevreden. Juf 'Mary' schreeuwt nog net zo hard als voorheen, maar Timo heeft inmiddels van zijn vriendinnetje 'Monique' geleerd dat je selectief moet luisteren! Gewoon denken aan mooie vakantiemomenten of de goals die je tijdens voetballen hebt gescoord, met een beetje BLA,BLA,BLA (als ze weer eens schreeuwt) van haar kant. Komt de rest vanzelf goed. Inderdaad, het effect was positief merkbaar, want als ik met regelmaat vraag hoe de dag is verlopen, trekt hij zijn schouders op en zegt: "Gaat wel, gelukkig is zij mijn moeder niet"! Kleine jongentjes worden groot.
Het aantal uren Engels is zoveel, dat de Nederlandse zinnen al een verbastering opleveren.
Lezen is geen probleem, maar spreken gaat al niet meer vlekkeloos. De juf op de Nederlandse school vertelde mij onlangs dat Timo al Engelse antwoorden gaf en dat is natuurlijk niet de bedoeling. Aangezien wij 'thuis' volhardend Nederlands spreken, gaan de zinnen met de nodige correcties gepaard. Wat voor ons niet meer is weggelegd, is voor Timo een koud kunstje: hij denkt en spreekt in het Engels. Nou maar hopen dat opa Wiel, als wij in Nederland zijn, hier nog een touw aan kan vastknopen, aangezien ik anders voor tolk moet optreden.
Al met al heeft Timo de eerste helft van dit schooljaar goed doorlopen; hij leest junior-boekjes, zet al aardig wat Engelse zinnen op papier en heeft duidelijk aanleg voor cijfers, want ook dit jaar kreeg hij een certificaat voor 'Maths' uitgereikt. Juf 'Mary' keek tijdens die speciale 'Honour-Assembly' met een schuin oog naar mij; of zij wilde zeggen: "met hard werken kom je een heel eind", waarbij ik dacht: BLA, BLA, BLA!
Dus een kleine rustpauze tussendoor kon zeker geen kwaad en aangezien het tegenwoordig vooral draait om WIE je kent, had ik een leuk voorstel in gedachten. De grootouders van een van Timo's vriendjes zijn de trotse eigenaars van een leuke, typisch Australische vakantiewoning (ook wel 'shed' of schuur genoemd) in 'Diamond Beach', zo'n 4 uur rijden ten noorden van Sydney. Aangezien wij niet al te ver weg wilden in deze schoolvakantie, vroeg ik 'Kate' of wij dit konden huren. Aangezien niemand in haar familie daar in deze vakantie wilde verblijven. was dat geen enkel probleem. Zo gezegd, zo gedaan. Als Australiers het hebben over een 'shed' moet je niet al teveel verwachten, dat bleek bij aankomst echter reuze mee te vallen. Een hemelsblauwe (de keuze voor deze kleur past bij de familienaam : 'Blue') houten vakantiewoning, die na een grondige inspectie ook nog over een behoorlijke (sterke) drankvoorraad beschikte. Uiteraard zijn wij daar maar niet aan begonnen, maar daar kun je je gedurende de wintermaanden goed aan opwarmen, want zonder centrale verwarming of gashaard is het er s'avonds en s'ochtends steenkoud. Gelukkig hebben wij een aantal zonnige dagen gehad en hebben wij de nodige 'beach- en bushwalks' gedaan, gevist (Timo heeft zijn eigen uitzet) en heerlijk geluierd. Bij terugkomst vertelde ik 'Kate' dat dit voor herhaling vatbaar was en zoals gewoonlijk reageerde zij enthousiast: no worries, anytime!

Paasvakantie in Perth!

2009-04-23T11:34:00.047+10:00

Peter en Ellen, een Nederlands stel die ruim 1 jaar voor ons naar Australie zijn verhuisd, hebben ons een aantal dagen behoorlijk in de watten gelegd. Voor Ewald was dit een heerlijke, maar tekorte onderbreking en zelfs voor Timo kon het niet lang genoeg duren. Peter en Ellen wonen niet direkt naast de deur, maar op een (vlieg)afstand van een kleine 5 uur; vergelijkbaar met de afstand Nederland- Canarische eilanden, dus was de schoolvakantie van Timo een prima aanleiding om hen en wat 'nieuwe' familieleden van de 'Dierx'-clan te bezoeken. Een collega van Ewald vroeg zich af waarom wij er niet naar toe reden, want de verschillende landschappen onderweg zouden adembenemend mooi zijn. Tja, met een 5-daagse werkonderbreking zouden wij onze eindbe-stemming niet eens bereiken, laat staan vrienden en familie zien. Neen, dat is een prachtig reisplan, wellicht iets voor het pensionada-tijdperk. Vliegen had toch onze voorkeur.
Aangezien Ewald inmiddels al aardig wat (vlieg)punten bij elkaar had gesprokkeld, vlogen vader en zoonlief voor een koopje via een omweg en konden zij het niet nalaten mij even te bellen vanaf de barkruk van de Qantas business class lounge, waar beiden in een 'vurig' denkspel waren verwikkeld! Ik daarentegen, heb rustig kunnen genieten van de nieuwste thriller van 'James Patterson' en stond, voordat ik er erg in had, weer met beide benen op de grond; maar dan wel 5000km verwijderd van Sydney.
Aangezien Peter op het moment even 'verlost' is van zijn 5 daagse werkverplichting, kwam hij ons ophalen in zijn prachtige limousine; een blinkende zwarte Chrysler en als troste eigenaar beschik je dan natuurlijk over je eigen kentekenplaat: 'PerthPete'!
Na een korte rondleiding door hun nieuwe huis, konden wij uitgebreid bijkletsen, want met 2 uur tijdverschil kon Timo s'avonds zijn ogen niet meer openhouden en was een 'vreemd bed' totaal geen punt van discussie. Peter en Ellen wonen inmiddels 3 jaar in Perth en hebben hun draai hier duidelijk gevonden. Wij hadden niets gepland en lieten de dagindeling voor wat het was.
In de ochtend uitgebreid ontbijten met overheerlijke koffie, want daar zijn die 2 inmiddels aardig in gespecialiseerd (op hun weblog wordt er in bijna iedere colum wel iets over 'koffie vermeld'!) en daarna even op naar de speciaal ingerichte 'gamesroom', waar Timo zich helemaal kan uitleven op de verschillende racecircuits van Daytona, Tokyo etc. Je moet wel tegen een stootje kunnen, want hoe meer de snelheid wordt opgevoerd, hoe harder de console in je handen gaat trillen en dan heb ik het nog niet over de uitvoering zelf. Het apparaat is zo gevoelig dat je nauwelijks de knoppen hoeft te bedienen, of je zorgt al voor de nodige opwinding! Mijn zoon heeft hier aanleg voor, want hij slaat Peter (even voor de duidelijkheid: iemand die hier al de nodige uurtjes aan heeft gespendeerd) tot 2 maal toe net op de valreep! Ik heb het natuurlijk ook geprobeerd, want dat ga ik zeker niet uit de weg, maar ik haal de eindstreep niet eens en wordt er letterlijk duizelig en misselijk van. Professioneel spel dus! Timo heeft dat weekend een nieuwe vriend erbij en als wij nu de naam 'Peter' vermelden, dan is iedere uitleg overbodig.

Uiteraard hebben wij ook iets van de omgeving opgesnoven en dan blijkt maar weer eens dat ook Perth over prachtige, kilometers lange stranden beschikt en dat er hier in de afgelopen 3 jaar beduidend meer gebouwd is dan in Sydney en omstreken. Het is ook veel vlakker, waardoor je hier 'echt' kunt fietsen en niet eerst met de auto naar een park moet rijden om de fiets te gebruiken. Op weg naar de gezellige badplaats: 'Scarborough' kijken wij onze ogen uit, want het zijn alleen maar nieuwbouwwijken, die wij passeren en dat heeft duidelijk met de mijnbouw te maken. Volgens Ewald is de hele westkust van Australie een grote mijnbouw-put en in kaart gebracht levert dat een aaneenschakeling van zwarte stippen op;oftwel het 'zwarte goud'! Al die mensen moeten wel ergens wonen en vandaar die explosieve aanwas. Peter en Ellen hebben eveneens een aardig optrekje en met al die jaarlijkse zonuren (het was hier met de Pasen gemiddeld 30graden en dan spreek ik over de herfst) is een zwembad geen overbodige luxe. Aangezien zij na hun wekelijkse dansavonden nog graag even wat verkoeling zoeken, kunnen zij een duik nemen in hun eigen 'tobbe'. Alhoewel, het water (met de plaatsing van zonnekollektoren op de overkapping) tijdens dat weekend een temperatuur bereikt van 31 graden, weet ik niet of je nog van een verfrissende duik kunt spreken. Voor ons maakt dat niet uit, want die temperaturen voeren ons automatisch terug naar ons verblijf in Maleisie; daar was het niet anders. Wij spetteren vrolijk rond en zeggen zelfs geen neen, tegen een dampende cappuchino!
Op zondag nemen we afscheid van hen met het uitdrukkelijke verzoek om Perth voor een paar dagen in te ruilen voor Sydney en dat wordt uiteraard genoteerd. (op de agenda)

Paaszondag vieren wij gezamenlijk met familie van mijn vader; Oom Dick (tante An is een paar jaar geleden overleden) en zijn kinderen en kleinkinderen. Tijdens onze vakantie in Australie in 2006, heb ik mijn 2 nichten 'Marianne'en 'Leanne' weer eens kunnen begroeten en sindsdien hebben wij regelmatig contact met elkaar. Zo ontmoeten wij elkaar die middag in het bekende 'Kingspark' en genieten we van een uitgebreide bbq-lunch met bier en bubbels, want het is ook die dag 'hot'. Er worden over en weer chocolade hazen uitgedeeld, die geen al te hoge levensverwachting hebben, aangezien ze anders langzaam maar zeker wegsmelten. Smullen maar en het opgeblazen gevoel nemen we wel voor lief. Ik heb de nodige zakken drop meegenomen, waar de familie dol op is, met uitzondering van 'Ian', 'Marianne's' man, maar die heeft ook geen "Nederlands bloed"!
Timo vermaakt zich bijzonder goed, want hij krijgt zijn eerste vaardigheden bijgebracht in cricket en mag er naar hartelust op los slaan!
De laatste 2 nachten verblijven wij in een hotel in de stad, waardoor we maandag nog tijd hebben om de omgeving van Perth te verkennen. We besluiten een boottocht te nemen naar 'Fremantle', een plaats die ligt aan de monding van de rivier 'the Swan' en de Índische Oceaan' en bezoeken hier het museum, waar een tentoonstelling is over de VOC-periode en 4 Nederlandse schepen die voor de kust van Perth zijn gezonken. Zo ver van huis iets leren over je land van herkomst is eigenaardig. Het blijkt maar weer eens dat Nederlanders toen al reislustig en ondernemend waren en voor die tijd zonder al die technologische snufjes, was dat behoorlijk knap en gewaagd.
Onze vakantie is voorbijgevlogen en was zoals altijd bijzonder aangenaam, maar te kort. "Geduld is een schone zaak, mijn zoon", is een lijfspreuk van Ewald, als het Timo niet snel genoeg kan gaan. Dus rest ons niet anders dan te wachten op de volgende V...............!

Klik voor het foto-album op bovenstaande foto.

Zomervakantie in eigen land!

2009-02-07T15:12:00.038+11:00

Na een jaar van hard werken was het dan zover voor Ewald; zijn eerste zomervakantie in Australie. Met maar 4 weken toegestaan luieren op jaarbasis, kon hij nu ook 2 weken officieel met de beentjes omhoog en waar........... ? Aangezien zijn ega vorig jaar reeds in de ban was geraakt van een bekend reisprogramma en inmiddels een map heeft aangelegd met diverse exotische en idyllische bestemmingen, was de keus al snel gemaakt. Volgens mijn man moet je altijd iets in het vooruitzicht hebben en een doel om naar te streven; dus de lijst is inmiddels aardig lang en wordt er meer bij- dan afgeschreven! Een midweek in de 'Kangaroo Valley', gevolgd door een week aan het strand in 'Jervis Bay' en dat op nog geen 3 uur rijden ten zuiden van Sydney.
Voor Timo was het eveneens een fijne onderbreking, want 6 weken alleen maar thuis, wetende dat je 'mates from school' ook op vakantie zijn, is ook niet alles.
De 'Kangaroo Valley' is een prachtig, heuvelachtig bosrijk gebied, dat soms doet denken aan Zuid-Engeland. Zo dicht bij Sydney, waan je je direkt in een ander land.
Ik had nav het bovengenoemde reisprogramma voor deze midweek een huis geboekt : 'The Drawing rooms of Berry' en de naam had niet toepasselijker kunnen zijn. Het uitzicht vanaf dit stukje landgoed met maar 3 huizen, was grandioos. De eigenaars hebben het zelf ontworpen c.q. vervaardigd en eenmaal op tv verschenen, liepen de boekingen storm.
Mooie houten huizen, met veel glaspartijen (en dus natuurlijk daglicht) en hoge plafonds waardoor alles nog ruimtelijker leek van binnen. Vanaf de slaapkamer op de bovenste verdieping keek je direkt op de bergketen en zeker in de vroege ochtend, wanneer alles was omhuld door de dauw, was het spectaculair. Gewapend met een kop koffie, zaten we in alle vroegte op de veranda te genieten van de immense stilte, voordat onze 'Joris Driepinter' weer eens begon te commanderen dat zijn maag aan het knorren was en hij zijn favoriete dvd met alle plezier voor de 100e keer wilde (her)zien. Ieder geniet op zijn/haar beurt en op vakantie is de tolerantiegrens wat hoger dan normaal. De eerste avond sliep ik erg onrustig (Ewald eveneens, want die kreeg bij elk geluid van mij een por) en moest ik meteen weer denken aan ons eerste huis in Geijsteren, dat grensde aan de bosrand. Wanneer wij gingen slapen kwamen de andere (mede)bewoners in actie en dat was s'ochtends overduidelijk. Een behoorlijke drol lag precies op het midden van de oprit, achter onze auto en zo passeerde het dierenrijk in onze gedachten. Voor onze gemoedsrust, wilden wij daar het fijne van weten en bij navraag aan de eigenaar bleek het een wombat te zijn. Een buideldier, dat er uitziet als een kruising tussen een beertje en een das en 70 tot 120 centimeter lang wordt en 25 tot 40 kilogram kan wegen. Aangezien ze voornamelijk s' nachts op zoek gaan naar voedsel en bekend staan om hun metersdiepe gangenstelsel, wisten wij in ieder geval waar al die 'onrust' vandaan kwam en konden wij dit vraagstuk loslaten!
Voor het overige vertier waren wij aangewezen op 'Seven Miles' beach, kanoen (waar dit gebied om bekend staat) en het op 5 minuten rijden historische plaatsje 'Berry'. Antieke shops, voldoende koffie-en eetgelegenheden en natuurlijk 1 grote pub in het midden van het dorp, dat tevens dienst doet als hotel, VVV en sociale bemiddeling voor elke leeftijdsgroep. Elke avond tref je er een ander publiek en dan is het daar natuurlijk veel gezelliger dan thuis! Aangezien wij vorig jaar hier naar het bekende waterparadijs 'Jamberoo' waren geweest, konden wij ook dit jaar de verleiding niet weerstaan! Met een temperatuur van 30+ zagen wij wandelen niet zo zitten en trokken wij gewapend met muggen- en vliegenspray op naar het overvolle waterpretpark. Het is tenslotte kindervakantie. Timo kon er niet genoeg van krijgen en wij waren na afloop dan ook helemaal los geweekt en konden er weer 1 jaar tegen! Voor een kijkje achter de schermen zie: http://www. jamberoo.net.
De overige week verbleven wij in een huisje op de camping in 'Huskinsson'; direct aan zee. De baai: 'Jervis Bay', waaraan 'Huskinsson' ligt is qua grootte vergelijkbaar met de provincie Utrecht en dat geeft een ieder de gelegenheid om telkens een ander strand op te zoeken.
Zo heeft 'Hyams Beach' (op 15 minuten rijden van Huskinssons) een van de witste stranden van Australie en heeft het 'Booderoo National Park' diverse kampeergelegenheden voor de echte beachliefhebbers en ontelbare baaien. Maar uiteindelijk vindt je er altijd iets van je gading.
Aangezien de temperaturen aardig begonnen op te lopen, besloten ook wij onze dagindeling aan te passen en iets vroeger op te staan. Om 07.00uur s'ochtends liepen wij al langs het strand of maakten wij onze kilometers te voet naar een volgend dorp (Timo natuurlijk op zijn step!) en begonnen wij bij terugkomst pas uitgebreid aan het ontbijt; gevolgd door een frisse duik in zee, waarna de 'siesta' om een uur of 2 zijn intrede deed. (onze zoon uitgezonderd, want die moest zijn computervaardigheden op peil zien te houden!)
Voordat wij er erg in hadden, was de vakantie alweer ten einde en konden wij de terugreis hervatten. Het blijft een cliche, maar ik kan niet anders zeggen dan dat ook deze bestemming voor herhaling vatbaar blijft; een ideale weekend-spot!

Voor het album klik op de foto.

Kerstperikelen en Oudejaarsavond 2008/2009.

2009-01-01T20:35:00.036+11:00

Net zoals in Nederland, is ook hier eind october duidelijk merkbaar dat "Kerst" nadert.
Niet alleen beginnen de meeste winkeliers zich op te maken voor deze speciale happening (want dat is het hier bij uitstek!) en krijgen de winkelcentra een totaal ander aangezicht (wat voor ons nog steeds vreemd aanvoelt bij subtropische temperaturen), ook de mensen zelf gaan met een hogere versnelling de laatste weken voor deze belangrijke familiaire feestdagen tegemoet.
Kerst wordt hier met zo'n uitbundigheid gevierd (1e Kerst bij familie/vrienden en 'Boxing Day'; 2e Kerst op het strand c.q. in het park) dat dit niet alleen beperkt blijft tot de prive-sector. Ook het bedrijfsleven, scholen en verenigingen nemen er uitgebreid aan deel. Je vraagt je wel eens af of deze jaarlijkse viering van 'het licht' echt maar 2 dagen in beslag neemt, want vanaf half november worden er in hartje centrum de bloemetjes aardig buiten gezet en in stijl wel te verstaan: glitter, lang, kort, pikant, zwart-wit! etc.
Dit voorrecht is niet alleen weggelegd voor de witte boorden, die op deze avonden genieten van een glaasje bubbels vanaf 'waterfront' of 'seaview' locaties, ook de overige deelnemers aan het arbeidsproces (incl. VRIJWILLIGERS= moi) slaan hun jaarlijkse kerstborrels zelden over. (Economische crisis of niet!) Zo heeft Timo's school diverse actieve afdelingen van de P&C (Parents & Council) commissie, die elk hun eigen kerstborrel organiseren en indien je je in het afgelopen jaar verdienstelijk hebt gemaakt voor een of meerdere projecten belanden de uitnodigingen dus automatisch in je mailbox. De meeste mensen zijn hier dan ook al moe (lees: feestmoe), voordat het eigenlijke Kerst-spectakel nog moet beginnen. Inmiddels is ons wel duidelijk dat 'neen' zeggen of 'keuzes maken' moeilijk uitvoerbaar blijkt voor de gemiddelde Australier.
En dan heb ik het nog niet gehad over de 'mega-uitverkoop', die officieel van start gaat op 'Boxing-Day'; 26 december. Bedrijven als 'Meyer' en 'David-Jones' (Ned. versies van de Bijenkorf) gaan jaarlijks de strijd met elkaar aan wie als eerste op deze dag de deuren kan openen voor het gretig graaiende publiek om zoveel mogelijk koopjes bij elkaar te sprokkelen. 'Meyer' mocht als eerste om 05.00uur s'ochtends de kassa's laten rinkelen, gevolgd door 'David Jones' 1 uur later! Beide bedrijven bleven tot middernacht open om zo hun omzetcijfers voor het einde van het jaar nog enigszins op te krikken. Kuddegedrag blijft een menselijk fenomeen, want iedereen is toch op zoek naar die ene spectaculaire aankoop van bv. een AUS2000,- 'Dolce en Gabana' broek, die nu nog maar AUD80,- kost! Aziaten zijn hier dol op, want uiterlijke vertoon vertaalt zich automatisch in financiele rijkdom en dat lieten de beelden s'avonds op T.V. in volle glorie zien. Wat jammer dat het die dag nu net niet regende, anders zouden wij wel eens in de verleiding kunnen worden gebracht, niet waar!
Wij hebben 1e Kerstdag gezamenlijk doorgebracht, net zoals vorig jaar, bij Marc en Gina; die inmiddels in hun nieuwe stulpje in 'Hamlyn Terrace' aan de Central Coast' wonen. Hun vrienden Peter en Marleen en kids (woonachtig in 'Maitland' in de 'Hunter Valley') waren ook van de partij. Peter staat bekend om zijn brouwkunsten (in de direkte omgeving) en komt die dag met een gevarieerde lading alcohol aanzetten. Een echt Kerstgebaar zullen we maar zeggen. Gin, Jenever, Whisky, Tia Maria, Cointreaux en diverse soorten bier niet te vergeten. Zijn hobby neemt inmiddels grotere vormen aan en dus worden Marc en Gina regelmatig (vervelend ja) voorzien van o.a. nieuwe likeur! Marc en Ewald waren die dag proefkonijn en konden bij het afleggen van diverse testen een Kerst-special winnen: T-shirt met opschrift (zie foto op het overzicht). Voor de kinderen had Marleen nog een speurtocht in elkaar gezet, waar ook wij aan moesten deelnemen en met een beetje alcohol en 27graden ging dat iets minder stroef.
Helaas hebben wij niet tot in de late uurtjes kunnen proeven, want we wilden de volgende dag vroeg (en nuchter!) vertrekken om alsnog een mooie plaats te kunnen bemachtigen voor de 'Sydney-Hobart zeilrace. Het weer had niet beter kunnen zijn, zowel voor de bemanning als de toeschouwers; alweer 27 graden, lichte bries en strakke blauwe hemel.
Het blijft een spektakel om deze officiele wedstrijdboten, omringd door een paar honderd plezierboten, te zien vertrekken en dat dit niet altijd zonder risiko's verloopt, blijkt al na een dag als er een reddingsoperatie wordt uitgevoerd, waarbij de bemanningsleden van 1 zeilboot na een nog onverklaarbare aanvaring worden gered. Helaas pech voor de wedstrijdboot, want die zinkt. 'Wild Oats XI' won voor de 4e achtereenvolgende keer deze race en de eigenaar van deze AUD10.000.000 varende 'beauty' was zichtbaar apetrots.
Oudejaarsavond hebben wij met een aantal vrienden bij Barbara en Daniel, een Zwitsers stel van Timo's school gevierd en aangezien de temperaturen tegen de 30 graden liepen, was een verkoelende duik in hun zwembad niet onaangenaam. Tegen 19.00uur ging de BBQ aan en konden de door ieder klaargemaakte gerechten tevens op tafel. Geen oliebollen, wafels, strikken, gluhwein; maar steak, zalm, kip en worstjes en de nationale drank in een grote bak met heeeeeeel, veeeeeel ijs. Om 20.30 uur liepen wij gezamenlijk, de kinderen natuurlijk uitgelaten voorop, richting de exclusieve prive High School van 'Riverview', vanwaar wij (kosteloos!) konden genieten van het kindervuurwerk. Ewald en Daniel konden het toch niet laten en wilden alsnog een poging wagen om het middernachtvuurwerk, wat in het teken van 'thunder and lightning' stond, van dichtbij te zien en zijn met 2 hele flesjes bier! richting stad gereden. Wij hebben hier ook van kunnen genieten, alleen 'iets minder' spectaculair op TV.; ''kippevel' was het antwoord van Ewald bij terugkomst en daar konden wij ons helemaal in vinden! Nu maar afwachten wat 2009 voor ons allen in petto heeft; maar 1 ding staat vast: turbulent en zeker niet saai!

Sculpture by the sea II.

2008-10-30T10:14:00.008+11:00

Vorig jaar november hebben wij voor het eerst van deze 'tentoonstelling' kunnen genieten en ook dit jaar waren er bijzondere kunstwerken langs de bekende kustroute van ''Bondi Beach' naar 'Tamarama' te zien. 'Sculpture by the Sea' is in 1997 gestart als een dagevenement en is inmiddels uitgegroeid tot een van Sydney's cultureel bekendste evenementen en heeft internationaal de nodige aantrekkingskracht vergaard. Er zijn gedurende 18 dagen in totaal 107 sculpturen te bewonderen en dit tijdelijke openluchtmuseum zal iets meer dan een half miljoen bezoekers aantrekken. Het is een bijzondere happening en dit alles met de ruisende golven en de hemels blauwe lucht op de achtergrond.

Wij waren natuurlijk niet de enige gegadigden, maar dat mocht de pret niet drukken.

Kijk en geniet!

'Melbourne' versus 'Sydney'!

2008-10-23T11:09:00.026+11:00

Het blijft een eeuwige strijd tussen deze 2 rivalen, welke stad nu het beste te bieden heeft op het gebied van muziek, theater, restaurants, sport, architectuur, infrastructuur en woongenot; zeg maar de Australische equivalent van Amsterdam versus Rotterdam. Timo's 3e kwartaalafsluiting op school was een prima aanleiding om een paar dagen Melbourne te gaan verkennen.

Aangezien wij Timo de hele dag moesten zien te vermaken, besloten wij zijn scooter (die 'ijzer' sterke inklapbare twee-wieler) in de koffer mee te nemen, zodat deze trip niet al te vermoeiend voor hem zou uitpakken en Ewald ook nog iets van zijn rug zou overhouden. Bij het inchecken bleek maar weer eens hoe 'praktisch' wij Nederlanders zijn, want voor een 5 daags verblijf in een stad, is 1 koffer toch wel erg weinig; aldus de dame van Qantas. Maar ja, "je kind gaat boven alles", zullen we maar zeggen! Die scooter was een voltreffer; schijnbaar hadden ze er in Melbourne nog nooit van gehoord, want we zijn geen andere kinderen hiermee tegengekomen. Mensen keken ons vaak verbaasd/verwarrend aan of ze wilden zeggen:"Is dat even handig, hoe kom je hier aan?" Het enige waar we Timo regelmatig voor moesten waarschuwen, was het feit dat de voetgangerspaden niet alleen voor hem waren bedoeld. Uitkijken blijft toch nog een moeilijk omvattend begrip. Hij racete er letterlijk op los, vooral wanneer het bergafwaarts ging; bergopwaarts was een taak voor papa om hem te duwen.

Maar zo hebben we heel veel van Melbourne kunnen zien, met name de parken, o.a.: 'The Fitzroy Gardens', waar het voormalige ouderlijke huis van 'captain James Cook' is te bezichtigen. Het is in Engeland afgebroken en hier in zijn originele staat weer opgebouwd. Daarnaast zijn er nog de prachtige 'Royal Botanic Gardens', waar je heerlijk door kunt slenteren en tevens een kindertuin is aangelegd, waar met name in de weekenden en vakanties diverse activiteiten plaatsvinden, voor- en door kinderen. Deze tuinen hebben helaas geen uitzicht op het water, maar doen zeker niet onder voor de botanische tuinen in Sydney.

Een '360 graden' blik over de stad heb je vanaf de 'Eureka toren', die met 88 verdiepingen het hoogste gebouw is en waarvan een uitschuifbare glazen kubus met glazen bodem een extra dimensie geeft aan het begrip 'hoogte'! Ook zonder die beproeving was het voor ons al hoog genoeg. Timo vond het prachtig, vooral de snelheid waarmee de lift ging.

De meeste bezienswaardigheden liggen vrij centraal, desalniettemin is het gebruik van de 'city circle' tram (gratis en dat in deze tijd!) aan te raden. Deze loopt in een 'boog' om de binnenstad, zodat je bij aankomst een redelijk beeld krijgt, waar, wat te zien is. Daarnaast is er nog een groot netwerk van overige trams, treinen en bussen, waarmee je ook gemakkelijk de buitenwijken kunt bereiken. Zo zijn wij de 3e dag s'ochtends naar het 'Melbourne National Museum' geweest, waar ze een aparte hands-on kinderafdeling hebben. De allerkleinsten kunnen hier al skeletten van dinosaurussen opgraven, geluiden waarnemen van de meest bekende Australische dieren,

experimenteren met vormen en puzzels en nog veel meer. Zeker interessant voor ons was de afdeling van het menselijke lichaam en met name de werking van 'het brein' (.... en al die grijze hersencellen!) Prachtige 'foto's, video's en 3-D flims over hoe ingenieus ons lichaam wel niet is; maar helaas ging dat voor Timo iets te lang duren, waardoor we tegen lunchtijd de tram richting 'St. Kilda' hebben genomen; het enige dichtstbijzijnde kunstmatig aangelegde strand van Melbourne, ongeveer 4-5 km. buiten de stad. Het strand ligt aan een baai, waardoor er nauwelijks golfslag is en het ideaal is om in te zwemmen. Langs het strand loopt een boulevard waaraan diverse restaurants en bars liggen en waar het in de zomer ongetwijfeld 'poepie' druk zal zijn, aangezien heel 'Melbourne' hier zal komen 'uitpuffen'. (de uitzonderingen met een eigen zwembad in de tuin, daargelaten!) Aangezien Melbourne niet aan zee ligt, moet je hiervoor al heel wat kilometers afleggen. 'The Great Ocean Road with the twelve Apostels' staat zeker nog op ons verlanglijstje; de route voert je vanaf 'Geelong' (1,5 uur vanaf 'Melbourne') naar 'Torquay', het beginpunt van 'The Great Ocean Road' met zijn indrukwekkende rotskliffen. Maar dit paste helaas niet in onze 5 daagse trip. De wandeling langs de 'Yarra river', waar Timo onbeperkt kan steppen, is een goed alternatief en een stuk korter. Het gebied ten zuiden van deze rivier staat bekend als 'South Bank' en hier is het s' avonds gezellig druk en bevindt zich 1 gedeelte van het uitgaanscentrum. Maar echt laat wordt het natuurlijk niet; niet alleen Timo is na een hele dag 'stappen' uitgeblust, ook onze voetzolen zijn aan het einde van zo´n dag een maar millimeter geslonken. De laatste dag gaan we met Timo naar 'The Melbourne Zoo', anders wordt het voor hem iets teveel van het goede! We hebben in die paar dagen een goede indruk gekregen van deze stad, maar zoals altijd nog te kort om iets meer te kunnen zien van de oude, historische- en moderne gebouwen, de galereien, de prachtige winkelcentra en de typische buitenwijken.

Melbourne staat bekend om zijn uitstekende restaurants, koffiecultuur, uitbundige (theater) nachtleven, The 'Melbourne Cup' horseraces (dit is een officiele vrije dag in de staat Victoria), the ' Melbourne Open' (tennis) en the 'Melbourne Grand Prix'. Maar ondanks dit alles valt de ligging niet te evenaren met die prachtige 70 natuurlijke baaien waaraan Sydney rijk is en waar je vanaf zoveel hoeken zicht hebt op zee! Dit zou een ideale combinatie zijn.

Wij blijven voorlopig verknocht aan Sydney en zetten Melbourne gewoon nog een keer op onze lijst!

Klik op de foto voor het album.

Sneeuw; een vreemd fenomeen in Australie!

2008-07-16T10:18:00.035+10:00

Na een half jaar 'ínwerken' bij zijn nieuwe werkgever 'Oracle' vond Ewald het de hoogste tijd voor vakantie en aangezien Timo tegelijkertijd zijn 2e kwartaal op school had afgesloten en ook HIJ duidelijk aan een weekje 'luieren' (moeilijk begrip!) toe was, hadden wij het plan opgevat om naar de 'Snowy Mountains' te gaan. Deze bergketen in New South Wales ligt op een 6 uur rijden afstand van Sydney in het 'Kosciuszko National Park'. (max. hoogte 2000 meter)

Met een beetje geluk van 'boven' (dat moest wel lukken met de PAUS in aantocht voor World Youth Day!) zouden we in die week wellicht na 7 jaar weer eens de latten kunnen onderbinden. Maar aangezien de temperaturen in de bergen in de afgelopen weken boven het vriespunt lagen, hadden wij onze hoop daar niet al te zeer op gericht. Onze aandacht ging voornamelijk uit naar het plaatselijke tropische (30 graden C.) zwembad, de cafe's (warme chocolademelk en gluhwein), wandelen en de onvermijdelijke favoriete spelletjeskist van Timo.

Maar bij aankomst in 'Thredbo' lag er redelijk wat sneeuw en de voorspellingen voor de rest van de week waren gunstig. 'Thredbo' heeft de afgelopen jaren behoorlijk geinvesteerd in sneeuwkanonnen, om zo de 'winterperiode' te rekken, maar het aanhoudende dilemma blijft toch wel de relatief hoge temperatuur. Ook daar kunnen al die sneeuwkannonen niet altijd tegenop!

We hebben alle weerstypen in die ene week gehad; van aanhoudende regen, sneeuwstormen, voorjaarszon tot aan ijskoude wind.

Niet alleen voor Timo een unieke ervaring om het skien uit te proberen, ook voor ons bleef het een rare gewaarwording om in dit extreem droge continent daadwerkelijk te kunnen skien temidden van eucalyptusbomen. En ik moet zeggen....... oude herinneringen kwamen direkt naar boven en dat voelde goed. Het hotel 'Candlelight lodge', waar we die week verbleven, was daar deels 'schuld' aan! Een kleinschalig 'Oostenrijks' pension voorzien van een bar met open haard, waar je voor-en na afloop van het diner heerlijk kunt borrelen en tevens de kids kunt zoet-houden met spelletjes. Na een hele dag actief buiten, is dat uiteraard geen straf! Timo heeft zijn eerste ski-lessen in de middag gehad, zodat wij gezamenlijk s'ochtends konden oefenen en dat ging hem goed af. Hij wilde alleen maar naar de les, zodat hij ook kon leren 'jumpen', waarop wij hem toch echt moesten duidelijk maken, dat het allemaal begint met leren remmen; oftwel in Áussie'taal; making the 'Pizza'-move! Nou, na 2 middagen had hij het wel gehad met het oefenen op een mat onder aan de piste en wilde hij graag 'hogerop'! Dat is kinderen eigen, zullen we maar zeggen; het kan ze niet snel genoeg gaan. Aan het einde van de week kon hij eindelijk met de ski-instructeur in de lift, de heuvel af gaan en ook dat ging hem soms niet snel genoeg. Ángst is een slechte raadgever'; maar in dit geval niet voor kinderen! Die zien geen gevaar,

hoeven zich gelukkig nog niet bezig te houden met begrippen als: 'hypotheek', 'levens-verzekering''etc. en gaan derhalve in spreid stand in volle vaart zo snel mogelijk naar beneden. We hebben die week toch de nodige ongelukken gezien en gingen als van'ouds' een stukje trager.

Wellicht volgend jaar raadzaam om een paar uur les te nemen en onze 'techniek' (het maakt niet uit HOE, als je maar heelhuids de berg afkomt) bij te schaven en zo wellicht de krampen van het 'Pizza-skien' te verminderen. Al met al is het ons reuze meegevallen, aangezien we totaal niet wisten wat we zouden aantreffen. Sneeuw of geen sneeuw, het gebied is bijzonder mooi en uitgestrekt en je kunt onder begeleiding van een gids diverse wandel-(hutten)tochten maken.

Ofschoon je via een treinverbinding naar een ander gebied; genaamd 'Perisher Blue' kunt gaan, blijkt bij navraag aan de hotelmanager, dat ze de gebieden liever gescheiden willen houden ivm 'groot-schaligheid'. Geen hoogbouw, geen massa; kleinschalige appartementen en vnl. laagbouw.

Aangezien het aantal pistes beperkt is, zitten wij liever niet te wachten op lange wachttijden bij de liften en zeker niet als de wind je om de oren giert. Maar dat viel reuze mee, alleen tijdens lunchtijd ben je niet altijd van een stoel verzekerd in de 'berghutten'. Ook dat geeft niet, aangezien Timo's ski-les begint met een stevige (gezonde) lunch om 12.00uur s-'middags, eten wij gewoon iets later, waardoor we niet tegelijkertijd met de 'massa' voor de lift moeten aansluiten. Overal is een oplossing voor! We hebben genoten van een heerlijke week buiten en willen wellicht volgend jaar het andere gebied proberen, wit of groen; dat maakt niet uit!

Voor het album klik op de foto.

'Stormy Sea' en andere schoolactiviteiten!

2008-06-25T13:11:00.023+10:00

Op 26 mei jl. werd er op school officieel het startsein gegeven voor de 'National Education Week' en werd dit jaar het thema 'Art' 'kunst-matig' belicht in de oude 'Kirkwood Hall', de schoolhal waar alle bijeenkomsten worden gevierd. Weken van voorbereiding zijn hieraan voorafgegaan en niets werd aan het toeval overgelaten en dat was te zien aan de presentaties en de indeling. De onderwerpen werden per leeftijdscategorie geselecteerd en elk individueel werkstuk werd tentoon-gesteld. Aangezien de overheidsbijdragen voor openbare scholen in Australie erg beperkt zijn, werden er loten verkocht voor financiele armslag. De drie beste kunstenaars werden na afloop van deze week in het zonnetje gezet (cadeau: een artistieke uitzet!)en kregen daarnaast een eervolle vermelding op oorkonde van 'Bob Lamaro'; the principal himself! De officiele opening was op maandagavond 26mei jl, voorafgegaan door een gastspreker uit de Kunstwereld; die het belang van 'expressie' met diverse materialen uitvoerig belichtte.
Het is dan ook niet verwonderlijk dat zijn dochter, die hier ook op school zit, een prijs heeft gewonnen, want die gave (erfelijkheid) was duidelijk zichtbaar in haar werkstuk. Een prachtige replica op schaal van 'The Harbourbridge' van afvalmateriaal (blikjes, ijzer, staal etc.). Daarnaast waren er zelfportretten, stillevens, kleistukken, papiermache-objecten en andere creaties te zien. Het was een lust voor het oog en natuurlijk heb ik de school 'gespekt' en Timo's 'Stormy Sea' als winnaar voorgedragen; want dat is je PLICHT als trotse ouder! Positief stimuleren, anders wordt de rechter hersen-helft ondermijnd en dat willen ook wij niet! Zeker in Australie niet, waar er op scholen veel aandacht wordt besteed aan kunst, in de ruimste zin van het woord; muziek, dans, drama, zang en teken-en schilderlessen.
Een paar weken geleden ontvingen wij als ouders een uitnodiging op school om de door Timo's klas ingestudeerde voordrachten bij te wonen. Wekelijks wisselen de klassen elkaar af en geven aan de hand van een zelf gekozen onderwerp een voordracht op muziek, met dans en zang of poezie;oftewel in Australische vaktermen: een 'Assembly'. Op jaarbasis geeft iedere klas 2 a 3 maal een uitvoering en treedt als 'host' op. Aangezien aan het begin van het schooljaar de data al bekend zijn, proberen de meeste ouders met zijn tweeen aanwezig te zijn om hun kind (eren) te zien 'ácteren'! Iedereen probeert onder het mom van een 'very import meeting' zijn/haar agenda vrij te houden en dat ene oh zo belangrijke uurtje voor je wellicht toekomstige 'Idol' bij te wonen. Zo ook Ewald; aangezien hij vaak vanuit thuis werkt, was dit 'a piece of cake'! Tijdens deze bijeenkomsten worden van te voren genomineerde 'allesweters' tevens in het zonnetje gezet en geeerd met een oorkonde of zoals ze het hier noemen: een 'merit-certificate'. De scholieren die een bijzondere bijdrage hebben geleverd (van sociaal gedrag, sport, opruimen tot aan ideeen aandragen etc.) in het voorafgaande kwartaal mogen een 'Star Student Award' in ontvangst nemen onder niet aflatend applaus (neen, geen gefluit en gejoel, want ze hoeven niet naast hun schoenen te gaan lopen!) van trotse ouders/grootouders/verzorgers.
Het was een grote opkomst en enorm vermakelijk om te zien hoe enthousiast die kleine rakkers al konden omgaan met het gebruik van de microfoon, muziekinstrumenten en uitspreken van de ingestudeerde teksten en dat alles op het podium voor een beduidend volle zaal. Aan het overwinnen van schroom wordt al vroeg gewerkt en men probeert het zo 'natuurlijk' mogelijk te laten verlopen. Alhoewel, toen wij na afloop met het gezicht gekeerd naar de Australische vlag en uit volle borst het 'Lied' moesten zingen, dacht ik; je mag best trots zijn op je land, maar je kunt ook overdrijven. Dus werd ik nadien positief (want dat doe je met kinderen altijd!) geconfronteerd (dat heb ik altijd) met de opmerking van een ouder, dat het de bedoeling was om MEE te zingen. Maar dat 'kleppen' heeft zoonlief Timo niet van een vreemde, waarop ik antwoordde dat ik 'Dutch' ben en geen Áustralian resident!' Het is mij vergeven! Poeh. Desalniettemin is het verbazingwekkend om te zien hoeveel er op school wordt georganiseerd in het kader van 'Science', 'Literature', 'Spelling', 'Sports Carnivals', 'Environment' en ga zo maar door. Aan competities en liefdadigheidsacties geen gebrek. Je wordt erdoor overspoeld! Ook het bedrijfsleven neemt er grondig aan deel. Van kleine eenmanszaakjes tot de grotere internationale bedrijven. Wellicht mede doordat de overheidsbijdragen relatief gezien laag zijn en de mensen uit eigen overwegingen initiatieven ontplooien om vrijwillig bijdragen te leveren aan de maatschappij. Dat is duidelijk verweven met hun cultuur. Niet zo gek eigenlijk als je bedenkt dat het land relatief gezien nog erg jong is en in zo'n korte tijd al heel wat heeft opgebouwd. Dat staat niet in verhouding tot Europa.
Zo werden wij weken geleden via de nieuwsbrief van school al op de hoogte gebracht van het jaarlijks terugkerende spektakel :'Trivia Night' en werd ons (zeker voor de nieuwkomers in Lane Cove!) vooral op het hart gedrukt om deze datum af te blokken. Het door Lane Cove Public School georganiseerde 'Kunst-manifest' bestaat inmiddels alweer 12 jaar en blijkt keer op keer een doorslaand succes. Opzet is dat alle klassen 1 zelf ontworpen kunststuk (met hulp/coordinatie van ouders) aandragen, die gezamenlijk tijdens deze gala-avond worden geveild en waarvan de opbrengst ten goede komt van een schoolproject. Zo sponsoren de ouders niet alleen een leuk avondje uit, maar ook de locale gemeente! Aangezien deze gemeente bekend staat om zijn/haar creatieve persoonlijkheden, zullen er die bewuste avond de nodige werken van de hand gaan. Prijzen vallen er ook te verdienen in de categorien : meest originele tafel-aankleding, ludieke outfit,

klasse-ouder van het jaar etc. Die prijzen moeten natuurlijk zelf bij elkaar worden gesprokkeld, waarbij de eigen PR weer om de hoek komt kijken. Werk aan de winkel dus! Neen, van verveling is tot dusverre nog geen sprake!

PS: Op 04 juli (papa's verjaardag; dus dubbel feest!) a.s. wordt onze 'gespierde spijker' tijdens een speciale 'Honor-Assembly' in het zonnetje gezet voor zijn geleverde prestaties in een 'vreemde taal'. Tenslotte is Engels niet zijn moedertaal. Apetrots dus om even te vermelden!

Voor het album klik op de foto!

Hernieuwde kennismaking!

2008-05-07T12:38:00.017+10:00

Vorig jaar augustus was onze eerste kennis-making met 'The Blue Mountains', maar aangezien het toen bar en bar koud was (5 graden en een straffe wind), besloten wij een paar weken geleden dat het tijd werd om er nogmaals een weekendje door te brengen. Tenslotte is het hier momenteel herfst en een 'Indian Summer' in de bergen is absoluut niet verkeerd. Ofschoon de zoek-mogelijkheden voor accommodatie via internet ongekend zijn, blijkt het toch lastiger te zijn om 1 nacht te reserveren voor het weekend in dit schitterende natuurgebied. Voor de meeste accommodaties (cottages, hotels, bed and breakfast) is er een minimum vereist van 2 nachten, nog afgezien van alle extra's (diners, schoonheidsbehandelingen, etc.) Maar na een avondje achter de pc (ipv de tv) viel mijn oog op een karakteristiek bed & breakfast hotel in het plaatsje 'Wenthworth Falls', niet ver van de meest bekende plaatsen 'Katoomba' en Leura' in de 'Blue Mountains'. 'Silvermere' is een voormalige residentie (1923) van een welgestelde (suikerriet) familie, die een aantal jaren geleden is 'omgetoverd' in een prachtig intiem boutique hotel. Er zijn in totaal maar 4 slaapkamers in het hoofdgebouw, die allen verschillend zijn qua inrichting en ver-noemd zijn naar de 4 verschillende bergen. Daarnaast kun je de prive-cottage op het landgoed huren voor max. 5 personen (deze bood vroeger onderdak voor de werknemers van de familie) of bij een speciale gelegenheid het hele guesthouse!
Ook al zijn de foto's op internet nog zo mooi, de werkelijkheid geeft vaak een vertekend beeld weer; maar NIET in dit geval! Bij aankomst in de middag bleek dit een complete verrassing.
Aangename temperatuur (20-22graden), herfstzonnetje in de middag, blauwe lucht met 'schaapjeswolken', geel-oranje gekleurde bladeren aan de bomen, heerlijke geur van een zojuist gemaaid gazon EN dit alles met een uitzicht over de bekende 'Jamison Valley' in de voortuin van dit juweel van een optrekje. ONS weekend kon nu al niet meer stuk! En als klap op de vuurpijl; een familiekamer met open haard waar je je s-'avonds kunt terugtrekken onder het genot van een glaasje (zeg maar fles) wijn en dat alles aangrenzend aan onze slaapkamer, zodat wij Timo met een gerust hart konden 'achterlaten'! Daar maken wij natuurlijk dankbaar gebruik van.

Maar eerst worden wij hartelijk ontvangen door John & Catherine, die hier de afgelopen 10 jaar hun ziel en zaligheid in hebben gelegd. Dat is merkbaar en niet alleen aan de inrichting. Wij krijgen een korte rondleiding door 'hun huis' en John geeft ons direct een aantal tips mbt wandelroutes en andere bezienswaardigheden. Na een kleine versnapering gaan wij richting 'Wentworth Falls'; de watervallen, waar diverse wandelroutes zijn gemarkeerd vanaf 30 minuten tot aan 8 uur. Keus genoeg dus! Wij kiezen voor een wandelroute van dik 2 uur, waarbij wij langs de rotsen, naar beneden tot aan de watervallen lopen. Aan Timo hebben wij vanavond geen kind!!! Hij vindt het prachtig en loopt voorop, want hij wil als eerste arriveren (die winnersmentaliteit op school heeft nu al vruchten afgeworpen)! Over de hele route zijn prachtige uitzichtspunten en wij blijven ons verbazen over de enorme uitgestrektheid van dit gebied. Wij vergelijken het met de 'Grand Canyons' van Amerika, alleen met beduidend meer groen. Bij terugkomst geniet Timo duidelijk van een groot softijs, waarbij hij moeite heeft om langzaam te eten. Aansluitend rijden we nogmaals naar het bekende punt van 'The Three Sisters', een rotsformatie in Katoomba, vanaf waar je een prachtig vergezicht hebt over de hele vallei. Om het wintersportgevoel helemaal compleet te maken, genieten we s'-avonds in een Zwitsers chalet van een kaasfondue met lokale wijn. Niet teveel natuurlijk, want we moeten nog terugrijden en de verlichting laat hier duidelijk te wensen over. We willen nog wat 'ruimte' overhouden om te nuttigen bij de open haard en willen niet binnen 5 minuten wegdoezelen! Timo heeft die avond als een 'roosje' geslapen en wij niet minder! De volgende ochtend heeft gastheer 'John' het ontbijt geserveerd met uitzicht over de vallei. Het smaakt toch anders dan thuis! Na afscheid te hebben genomen (met de uitdrukkelijke vermelding dat wij dit nog eens 'dunnetjes' willen overdoen) gaan wij op weg naar de 'Jenolan Caves' ;1,5 uur rijden van Katoomba. Deze grotten zijn de tot nu toe oudst (340 miljoen jaren) ontdekte open grotten ter wereld, waarvan in totaal 10 voor het publiek zijn opengesteld. Er zijn diverse rondleidingen, waarvan de moeilijkheid/cq. duur afhankelijk is van het aantal trappen en nauwe doorgangen.
Wij kiezen natuurlijk een 'kindvriendelijke' tour, want Timo heeft gedurende zijn lange schoolweken al genoeg te verwerken en wij zitten niet te wachten op nog meer slapeloze nachten. Hij vindt het reuze interessant, maar na 1,5 uur is het genoeg met al die informatie en begint hij rusteloos heen en weer te draaien en vraagt wanneer hij zijn (draagbare)DVD-speler weer mag aanzetten! Een zoethoudertje van onze kant voor de lange terugreis, die al met al 3 uur zal duren. Wij zijn niet alleen een beetje 'wijzer' geworden van dit bijzondere weekend, maar ook iets energieker. De batterij is weer opgeladen en Timo heeft voldoende te vertellen voor zijn wekelijkse 'Newsday' op school!

Voor het album klik op de foto.

De harde 'leerschool' van Timo!

2008-04-03T11:41:00.031+11:00

Dat Timo op 'Lane Cove Public School' is terechtgekomen is puur een kwestie geweest van; welke school ligt op redelijke rij-of loopafstand van 'ons huis', hoe snel kunnen wij hem inschrijven en welke officiele papieren moeten wij daarvoor overleggen! Verder waren er van onze kant geen overwegingen, aangezien de openbare basisscholen aan de North Shore Coast van Sydney goed staan aangeschreven. Nu een paar maanden later, blijkt maar weer eens hoe anders de mensen hier tegen het schoolsysteem aankijken en op grond daarvan een voor hen weloverwogen keuze maken.

Er werd mij de afgelopen weken herhaaldelijk gevraagd waarom wij voor deze school hadden gekozen! 'Natte vingerwerk', noemde ik het! Bij de meeste ouders gaat er een complete studie aan vooraf, (aan de hand van jaarlijks gepubliceerde resultatenlijsten) voordat een dergelijke definitieve keuze wordt gemaakt. Het gaat tenslotte om de toekomst van je kind en die kan hier niet VROEG GENOEG beginnen! De moeder van een van Timo's klasgenootjes vertelde mij dat zij hiervoor zelfs verhuisd zijn, aangezien deze school tot een van de betere openbare basisscholen van North Sydney behoort en zij ten zuiden van Sydney woonden. Ondenkbaar voor ons, want dan moet de kwaliteit heel erg te wensen overlaten, willen wij daarvoor verhuizen! De schoolkeuze is hier aan een aantal regels gebonden, waarvan de afstand 'woon-schoolverkeer' er een is, althans voor de openbare scholen ('State Schools'). Je wordt geacht binnen een bepaalde 'zone' te wonen, anders wordt je niet toegelaten. Verhuizen is dan meestal de enige optie en aangezien de huizenmarkt hier danig overspannen is, zijn dergelijke overwegingen al extreem belangrijk bij het toetreden tot de koop-cq. huurmarkt; kinderen of geen kinderen!! Dit is uiteraard niet van toepassing bij de prive-scholen. Hoe kan het ook anders; al woon je 50 km verderop. Het enige wat 'TELT' is: de datum van betaling! Wie haalt het in zijn hoofd om ouders met een jaarlijkse schoolbijdrage varierend tussen de AUD20.000-AUD50.000,- per kind te vertellen WAAR ze moeten gaan wonen! Maar het kan nog hilarischer; de keuze voor de beste 'High School' levert de meeste ouders behoorlijk wat nachtmerries op. Daarover later meer.

Wij waren in de eerste week van februari uitgenodigd voor een gezamenlijke ouderavond, waarbij er door een hele delegatie in vogelvlucht werd uitgelegd HOE het schoolsysteem werkt; althans voor de beginnelingen in :'KINDY'(Kindergarten). Na afloop keken Ewald en ik elkaar enigszins verwarrend aan . Ik zei: "Als het leertempo net zo snel verloopt, als deze hele presentatie-avond, dan eet ik een bezem als Timo aan het einde van het 1e kwartaal nog niet kan lezen en schrijven!" Gelukkig staan alle tuinartikelen opgeslagen in een loods, desalniettemin zijn wij verbijsterd over de resultaten. Het schoolsysteem is verdeeld in een aantal kerntaken zoals : lees- en schrijfvaardigheden, spreekvaardigheden, sport-en spelactiviteiten, wetenschap (opdrachten), computervaardigheden, drama (bestaat er volgens ons al genoeg in het dagelijks leven!) en sociale omgangsvormen. Zo hebben ze vaste dagen voor een bezoek aan de bibliotheek, wetenschap, computerles, sport en spreken in het openbaar. Daarnaast wordt er dagelijks geoefend mbt lezen en schrijven en krijgen de kids in het kader van het 'Home Reading Programme' dagelijks een boekje mee naar huis, waarmee het lezen wordt geoefend en dat gaat in een strak tempo! Leren lezen is vooral gebaseerd op woordherkenning (stampen!) en niet op het spellend leren lezen, wat gebruikelijk is in Nederland. Dat volgt hier een jaar later. Om het competitieverband al vroeg te stimuleren zijn de kinderen voor sport in 5 groepen (iedere groep draagt een andere kleur T-shirt) verdeeld en kunnen zij onderling de strijd aangaan. Die 'strijd' wordt alleen maar uitgebreider naarmate ze ouder worden, want zo zijn er competitie-verbanden op het gebied van zwemmen (ook met andere scholen), spelling, wetenschap, schaken en spreken in het openbaar! Competitie is gezond, maar met mate! Dus gaan wij niet mee in al die voor-en na-schoolse activiteiten zoals: muziek, toneel, tennislessen, voetbal, cricket, judo en nog veel meer(nog afgezien van het prijskaartje!). Timo is aan het einde van de week behoorlijk moe en er moet ook nog ruimte zijn om te relaxen en niets te hoeven met 5 jaar;de rest komt vanzelf, mondjesmaat!

Al die activiteiten zouden niet uitgevoerd kunnen worden zonder vrijwilligers. Het bestaansrecht van de school is hier vnl. afhankelijk van. De overheidsbijdrage voor 'State Schools' is minimaal. Na de algemene ouderavond en de ontvangst van de ontelbare A-4tjes, viel mijn blik op de bijlage: "How can Parents help out at School and the smooth running of it can only be ensured if WE have enough volunteers to help out"! Duidelijker kan niet! Een bijdrage leveren op welke manier dan ook aan de maatschappij, zit zo sterk ingeburgerd bij de 'Aussies', dat het niet uitmaakt of je full-time werkt of niet. Je neemt er aan deel, ook ONDER werktijd. Daar moesten wij even aan wennen. Er bestaat een overkoepelend orgaan, genaamd: 'The P&C committee' (Parents and Council), die weer onderverdeeld is in diverse commissies; zoals kantine, muziek, voetbal, volleybal.,schoolnieuws, milieu, algemeen onderhoud, uniformwinkel, klasactiviteiten en alle sponsoring voor goede doelen. Zo draagt iedereen zijn steentje bij en leer je heel veel mensen kennen. Erg handig, vooral als je op zoek bent naar een klusjesman of een oppas! Timo vindt het natuurlijk reuze 'cool' als hij in de kantine zelf wat mag kopen en vooral als ik er op vaste dagen help met de voorbereidingen van alle maaltijden. Het smaakt ook nog!

Over het geheel genomen hebben wij een goede indruk van de toegepaste onderwijs-methoden op deze school en kan Timo nog de nodige jaartjes experimenteren. Dat verandert zodra de keuze moet worden gemaakt voor het vervolgonderwijs: 'High School'! Er heerst grote stress rondom het uitzoeken van de juiste middelbare school bij Australiers. Hier worden nl. de netwerken voor later gevormd. Aangezien dit land een 'networking society' is, vindt een Australier het al snel vreemd als je je kinderen naar een public high school stuurt: "Je moet je kinderen toch de beste kansen geven" is hun devies. Veel public high schools zijn echter net zo goed en soms academisch gezien zelfs beter. Dat bleek maar weer eens uit een onlangs verschenen landelijk rapport over de prestaties van afgestudeerde public high school studenten op universiteiten. Waarschijnlijk heeft dat grotendeels te maken met de 'down to earth' mentaliteit van deze studenten. Private schools hebben vaak meer sportfaciliteiten (topkwaliteit), kleinere klassen, beter betaalde leerkrachten (dat zegt echter niets over het niveau!), excursies naar het buitenland en alle benodigde financiele middelen; die niet alleen afkomstig zijn van de ouders, maar ook dmv sponsoring van bedrijven. Maar daar hangt een aardig prijskaartje aan vast. Er zijn ook selective high schools, waarvoor je toelatingsexamen moet doen op diverse gebieden: Academical, Performing Arts, Sport, Techno-logy and Agriculture. En die wachtlijsten, selectieprocedures en aanverwante stressfactoren beginnen hier aardig vroeg; vanaf year 5-6 (9, 10 jaar) beginnen de introductieavonden al, zodat de meeste ouders vroegtijdig kunnen nadenken over het feit of ze hun 'mortgage' binnen afzienbare tijd gaan aflossen, of er toch nog maar een paar ton bovenop doen. (de welgestelden even daargelaten) Je hoeft je natuurlijk niet helemaal weg te cijferen in het kader van de 'perfecte opvoeding'! Zo vroeg (neen, niet dezelfde) de moeder van een van Timo's klasgenootjes onlangs aan mij welke keuze wij gemaakt hadden ten aanzien van Timo's vervolgopleiding, zeker in het kader van de aansluiting op een toekomstige universiteit. Ik moest even slikken en zei dat wij ons eerst wilden concentreren op het algehele welzijn van onze zoon (hij is pas 3 jaar uit de luiers!) en dan van jaar tot jaar zouden bekijken hoe zijn leerprestaties zijn. Tenslotte kun je hier als 'Bricklayer'! (metselaar), electricien en alleswetende klusjesman heel veel geld verdienen en die optie laten wij graag open. (reaktie van haar kant: "Hmmmmmm....... ofcourse!!!!! you never know".)

END OF STORY!

Klik op de foto voor het album.

'Er op uit' met de globetrotters!

2008-02-07T12:19:00.000+11:00

Natuurlijk wilden mijn ouders tijdens hun langdurig(!) verblijf bij ons veel van de omgeving zien, want zien is geloven en dan bekijk je terug in Nederland (hopelijk) alles door een andere bril!
Sydney heeft in een omtrek van 200km zoveel aan diversiteit (oa. natuurschoon) te bieden, dat wij besloten direct na Oud en Nieuw gezamenlijk de wijnstreek 'Hunter Valley' te bezoeken.
Ofschoon dit gebied maar op 2 uur rijden bij ons vandaan ligt, was het er in de afgelopen 6 maanden nog steeds niet van gekomen en was DIT een uitgelezen kans om iets van ons 'verlanglijstje' te schrappen. Manlief Ewald lanceerde het idee op een avond en na wat snuffelen op internet hadden wij nog geen 1/2 uur later 2 kamers in : Potters Hotel & Brewery, met eigen bierbrouwerij; direct in het hart van de wijnstreek! Daar de familie van mijn moeders kant (de reacties neem ik wel voor lief!) op zijn tijd meer van een natje dan een droogje houdt en IK dit culturele erfgoed heb overgenomen (gratis vanaf de wieg!), vonden wij dit een prachtcombinatie en gingen wij uit van de slogan: 'Wein nach Bier gibt plezier'. Zo gezegd, zo gedaan. Aangezien wij onze gasten meer dan alleen die uitgestrekte, oneindige snelwegen wilden aanbieden, kozen wij voor de heenreis voor een alternatief: 'weg van de snelweg'; the 'scenic route'. Zo bevonden wij ons een paar dagen later op weg naar een totaal andere omgeving; talrijke groene weiden, heuvels, kronkelwegen, kleine dorpjes en in geen heinde of verte een mens te bekennen, alleen auto's! Zoals mijn moeder opmerkte: "precies Zuid-Duitsland, alleen aan het andere einde van de aardbol".
Na het inchecken wilden wij direct 'aan de slag' met proeven, want wij wilden onze tijd zinvol benutten. Ons hotel lag aan het begin van de wijnroute (Pokolbin en omgeving) en nog geen 10 minuten later, reden wij langs de (voor ons) bekende 'wijnhuizen'; 'Wyndham Estate', Lindemans', 'Bortoli', 'Tulloch' etc. Het ene optrekje nog mooier gelegen dan het andere; in diverse stijlen, varierend van Victoriaans met grote verandera's , waar je s'avonds kunt genieten van een overheerlijk diner en wegdroomt onder de sterrenhemel tot Spaanse casa's. Bij die aanblik rees bij mij direct de vraag of een dergelijke 'íncentive' wellicht gelanceerd kon worden bij Ewald's bedrijf. Een (subtiele) verandering van omgeving werkt meestal heel inspirerend op de 'gemoedstoestand' van hardwerkende 'denkers'. Het antwoord ........ liet te wensen over. Vooralsnog genoten wij die middag van onze eerste bescheiden glaasjes wijn en bezochten aansluitend de bekende 'Hunter Valley Gardens'. Verspreid over 25 hectares bevinden zich hier 12 diverse tuinen waaronder o.a.: een rozentuin met meer dan 8000 rozen, een Japanse tuin, een sprookjestuin, een Engelse tuin etc. Een lust voor het oog van de camera. Na afloop keerden wij in enigszins euforische stemming terug naar het hotel, waar wij de diverse biersoorten (in klein formaat- 4 op een rij- wel te verstaan) niet aan ons voorbij lieten gaan; vergezeld van een stevige bodem! S'avonds op het terras van ons huisje uiteraard nog van een fles wijn genoten, voordat we in een 'diepe' slaap wegzonken.
De volgende dag stonden verschillende wijnhuizen op het programma, want we wilden niet met lege handen naar huis terugkeren. Bij McGuinan estate hebben we een blik in de keuken kunnen werpen, zodat we na afloop van de rondleiding direct doorliepen naar de wijnkelder en een kleine voorraad kochten. Dat is toch handiger dan telkens voor 1 of 2 flesjes naar de BWS-winkel te lopen (Beer, Wine, Spirit). In de supermarkten mag er geen alcohol worden verkocht en ben je op deze toch wel niet onbelangrijke speciaalzaken aangewezen.
Conclusie: gezien de afstand en het 'product': ideaal voor een weekendje weg!

Wat verder weg ligt (300 km. ten zuiden van Sydney) en zeker een aanrader is voor een midweek, is het ecopark Murramarang Resort. Na een avondje zappen op tv kwam ik een paar maanden geleden uit bij het bekende Australische reisprogramma 'Getaway' en viel mijn oog op dit Ecopark ,derhalve was de keus snel gemaakt. Aangezien Ewald besloten had om alvast te starten bij zijn nieuwe werkgever, gingen wij zonder ' de hoofdsponsor' op pad. Het park ligt schitterend in een besloten baai en is voorzien van voldoende vertier. De kids konden zich hier naar hartelust uitleven, want alle denkbare vervoersmiddelen waren voorhanden; dwz hadden de meeste ouders meegenomen. Verkeersregels bestonden er niet voor deze juniorgasten, destemeer voor de volwassenen. Naast de bestaande vaste huisjes, (opgetrokken uit de nieuwste milieuvriendelijke materialen) was er ook een gedeelte van het park beschikbaar voor kampeerders. Onontkoombaar en overdadig zijn de 2 woorden als ik hier langs liep. Alweer een typisch voorbeeld van hoe Australiers (natuurlijk niet allemaal!) hun vakantie dichtbij de natuur doorbrengen. De aangewezen kampeerplekken lijken wel op replica's van hun bestaande woningen en ik verbaas mij weer eens over de hoeveelheid producten die met aanhangwagens (en kleine trailers) hier naar toe zijn gebracht. Het woord kamperen (in een tent) krijgt ineens een hele andere betekenis voor mij als ik kijk naar de abnormaal grote ijs-en diepvrieskasten, gereedschapskisten, echte bedden met matrassen, ovens, strijkplanken, schotels, zelfs ventilatiepijpen op de tent; dan heb ik het nog niet over alle denkbare vervoersmiddelen, die je normaal in een garage hebt staan. Over cultuurverschil gesproken! Het blijft leuk om te zien, zo ook onze overbuurman in een 6-persoons eco-optrekje die niet weg te krijgen is van zijn geliefde 'Barbie'; s' morgens vroeg worden de worstjes en spek al uitgebreid gebraden en legt dat samen met een VB (Victorian Bitter-bier) een lange weg af! Na een avondje stappen kan ik mij daar wel iets bij voorstellen, maar anders niet. De middagen en avonden worden niet overgeslagen, want tenslotte is en blijft hij een AUSSIE. Wij daarentegen, hebben geen reisbarbie bij ons (die staat thuis op het balcon en krijg ik ECHT niet in de auto gepropt) en maken derhalve gebruik van de restaurants op het park of daarbuiten. Ook niet verkeerd!
De kangeroes huppelen en grazen rustig tussen alle bedrijven door en zien dit allemaal als een grote speelweide. Niet voor niets is dit een Eco-park. Timo vond het schitterend en heeft naar hartelust kunnen zwemmen, snorkelen, bodyboarden en zijn energie losgelaten op de speeltuin. Wij hebben heerlijk genoten van een prachtig stukje, ongedwongen natuur en zijn op de terugreis weer de nodige aantrekkelijke plekjes tegengekomen.
Er valt nog veel te ontdekken!!!!!

Klik op de foto voor het album.

Kerst en Oudejaarsavond in hogere sferen!

2008-01-10T10:31:00.000+11:00

Dit jaar zouden wij aan Kerst een andere invulling geven, temeer daar wij gezamenlijk met mijn ouders de feestdagen zouden vieren. Maar uitgerekend op 25 december speelde (ja, dat komt zelfs hier voor!) het weer ons parten en moesten onze verwachtingen worden bijgesteld. Helaas die dag, geen BBQ en 'Bubbles' on the beach, maar een relaxte Kerstmis BBQ brunch met wijn en zelfgebrouwen bier bij Marc en Gina (eveneens Nederlanders in den vreemde) thuis. Zij wonen inmiddels alweer 6 jaar in Australie en hebben een paar maanden geleden grond gekocht aan de Central Coast (1,5 uur rijden vanaf Sydney), waarop hun nieuwe liefdesstekkie halverwege dit jaar zal worden gebouwd. Natuurlijk werden wij in stijl ontvangen door 'Jamie', hun trouwe labrador die uiteraard voor deze speciale feestdag een aangepaste haar-cq. hoofdband droeg: je kent ze wel die hertengeweien in de kleuren rood en groen! Ze had dit vast vaker meegemaakt, want geen 'haar op haar hoofd' die er aan dacht om deze versiering af te doen. Gina had ook nu weer een leuke verrassing voor Timo en mij in petto; een educatieve legpuzzel voor Timo en een oerhollands pretpakket voor Nicole (zie foto). De rest kon zich tegoed doen aan een speciaal zelfbebrouwen biertje van 'Dalmulder en Co'! Dat gaat er na een lange autorit altijd in. De kerstbrunch wordt traditiegetrouw voorafgegaan door Christmas crackers waarbij iedereen met zijn linker-als rechterhand een pakketje moet 'kraken' en elkaars spreuken moet zien te ontrafelen. Uiteraard blijft de 'driekoningen-kroon' gedurende het feestmaal op zijn/haar plaats. Uitbuiken zat er niet in voor die middag, want Marc had nog iets in petto: álweer' zelf gefabriceerde brownies' (vergelijkbaar met ónze Hema-tompoezen', maar dan wel gevuld en overgoten met pure chocolade.) en een overheerlijke locale likeur genaamd: 'Eggnog'. Voor de liefhebbers onder ons volgt hier het recept: : http://www.eggnogrecipe.net/indulgent-eggnog-recipe.html. Pas daarna zijn wij naar het strand gegaan om de verorberde calorieen enigszins weg te werken en tevens het gevaar te omzeilen om in te doezelen!

Bij thuiskomst bleek ook de Kerstman in 'Lane Cove' te zijn geweest en zowaar lagen er niet alleen kado's op Timo te wachten, maar ook voor opa Wiel en oma Nellie. Aangezien zij dit jaar 50 jaar geleden in het huwelijksbootje zijn gestapt, lag er ook voor hen een gepast uitje in het verschiet. Een drie-daagse treinreis naar the Blue Mountans met uitzicht op een toplocatie wel te verstaan! Oma Nellie was duidelijk onder de indruk en kon de waterlanders niet onder bedwang houden; tevreden gasten zullen we maar zeggen!

'Boxing Day'(2e Kerstdag) is de dag van de bekende zeilrace van Sydney naar Hobart (Tasmanie) en een drukte van jewelste in de haven en omliggende baaien. Officieel wordt het startsein gegeven om 13.00uur s'-middags en worden de deelnemende zeiljachten vergezeld van honderden plezierboten. Een lust voor het oog en de moeite waard om te bezichtigen, maar dan wel vanuit een luie (strand)stoel! Niet getreurd voor diegenen die het moeten missen, want 11 tv-helicopters zorgden ervoor dat je dit jaarlijks terugkerende spektakel niet KUNT missen. De hele dag door worden de deelnemers óp de voet' gevolgd, waarbij de winnaar op zijn vroegst 2 dagen later in Hobart zal aanmeren! Een riskante onderneming, waarbij elk jaar weer de nodige ongelukken gebeuren. Om nog meer ongelukken te vermijden, maar vooral vanwege het extreme brandgevaar in deze periode, wordt er op Oudejaarsavond in Sydney en omgeving centraal vuurwerk ontstoken en is het verboden om hiermee zelf te experimenteren (en dus eenvoudigweg niet te koop).

Een miljoen mensen waren er die dag op de been of liever gezegd, hadden zich ergens genesteld met gevulde koelboxen, paraplu's, (om nog een beetje schaduw te hebben) en kleine bbq's om zo vanaf 12.00 s'-middags al feestelijk Nieuwjaar in te luiden. (de 3000 zeilboten te water niet meegerekend!) Dit zagen wij niet direct zitten en zijn derhalve tegen 19.00uur s-avonds vertrokken en hebben vanaf de overkant van het Óperahouse' kunnen genieten van een wervelende lichtshow. Wat ons betreft (en Timo ook) zijn wij volgend jaar weer van de partij! Oh, ja en als klap op de vuurpijl is Ewald inmiddels alweer aan de slag. Die gozer heeft een baan.

Nou, eind goed, al goed!!

Voor het album klik op de foto.

Sinterklaas, Kerstuitvoering EN 'graduation'!

2007-12-13T10:20:00.000+11:00

December is een echte feestmaand; niet alleen Sinterklaas en Kerst, maar ook nog 'graduation' van pre-school. Op 02dec jl. heeft Sinterklaas de Nederlandse School hier in Sydney vereerd met een bezoek. Aangezien de maatregelen mbt heersende 'horse-flue' nog steeds van kracht zijn, moest Sinterklaas het dit jaar stellen zonder zijn trouwe witte ros en is hij per vliegtuig naar Australie gekomen; uiteraard MET hulppieten! (en kon hij s' avonds weer terugvliegen om tijdig terug te zijn voor ZIJN verjaardag, in Nederland) Slimme, wijze man, dat zie je direct op de foto's!
Het feest werd gevierd in 'Hunters Hill', dichtbij de school waar Timo trouw iedere maandagmiddag naar toe gaat. Voor de kinderen was er een vol programma samengesteld, waaronder verschillende spellen, waarbij ze hun Pietendiploma konden halen. Tussendoor werden diverse kinderen (met ouders welteverstaan) voorgesteld aan Sinterklaas, waarbij HIJ de nodige op-en aanmerkingen uit zijn 'Grote Boek' voorlas. Uiteraard waren wij zeer benieuwd hoe Timo zou reageren; maar verder dan 'ja' en 'neen' knikken, zat er echt niet in! Tja, het is en blijft een 'imposante' man, die Sinterklaas! Voor groot en klein was er voldoende versnapering en vertier en voordat de Goed Heilig man weer vertrok richting vliegveld, kregen de kids allemaal een cadeau (+chocolade-letter) en keerden de ouders weer voldaan naar huis! Het hoogtepunt was op 12dec jl. bij Timo's pre-school. Het is hier gebruikelijk om het schooljaar af te sluiten met een Kerst-uitvoering en de 'schoolverlaters' te eren als 'graduates'! Daar wordt een compleet script voor samengesteld en met deze eigenzinnige spelers vergt dat heel wat voorbereiding. Niet alleen de teksten en liedjes worden uitvoerig geoefend, maar ook de kostuums zijn geheel in stijl. Dat zorgde tijdens de uitvoering voor de nodige hilarische momenten. Maar al met al, bracht Timo het er goed van af en zelf tijdens zijn 'zang-act' liet hij geen steek vallen! Wij kijken er dan ook met veel plezier op terug en hebben Timo gedurende de afgelopen 6 maanden op deze pre-school alleen maar zien 'groeien'. Het is duidelijk dat hij lekker in zijn vel zit en daar staat en valt alles mee!

Klik op de foto om het fotoalbum te bekijken!

Credit-cards en het 'gadgets-syndroom'!

2007-11-29T09:59:00.000+11:00

Het bestedingspatroon blijkt voor veel Australiers toch lastiger te hanteren, ondanks de fors groeiende economie. Zoals al eerder aangehaald, zijn de huizenprijzen in de afgelopen 11 jaar gigantisch gestegen (tussen 200- 300%), maar ook de prijzen van voedsel, benzine, etc. zijn buiten proprotioneel toegenomen. Daar komt nog bij dat dit land, gezien zijn alom geprezen veiligheid, een waar 'toevluchtsoord'!!! blijkt te zijn voor heel veel rijke Aziaten (lees: (Hong Kong)- Chinezen) en Zuid-Afrikanen, die met de nodige miljoenen de huisvestigings-problematiek in stand weten te houden! Zo was er onlangs een Zuid-Afrikaan die voor een slordige AUD29.500.000,- het duurste optrekje in een zeer geliefde wijk van Sydney ('Vaucluse') kocht met de bedoeling om het af te breken. Het stulpje was niet conform zijn 'verwachtingspatroon'. Tja, zo handelt iedereen vanuit zijn/haar eigen referentiekader! ALLEEN voor de instromers op de huizenmarkt wordt het steeds lastiger om een stukje 'eigendom' op te bouwen voor later, want de markt domineert en HOE. Dit fenomeen beperkt zich niet alleen tot het kopen, maar ook het huren van accommodatie. Aangezien je minimaal 20% van de koopsom van je 'droomhuis' moet kunnen overleggen en de meerderheid van de Áussies' niet tot de categorie 'spaarders' behoort, is het ook een gekte mbt het huursegment. En dat gaat er niet altijd eerlijk aan toe! Zelfs een únrefundable deposit' (dat ben je te allen tijde kwijt) om alleen maar een bod te mogen uitbrengen, wordt oogluikend toegestaan. Je bent beedigd makelaar of je bent het niet!

Vandaar dat veel Australiers aan het eind van de maand 'the bottum line' niet halen. Maar er is hier een 'GOUDEN OPLOSSING' voor! De creditcard. De financieringsinstellingen worden slapend rijk. Wij Nederlanders weten : 1+1= 2! Ik betwijfel of ze dat principe hier door hebben. Tenslotte betaal je over elke debetstand 18,5% rente; dat is bijna 1/5 van de totale aankoop. Maar dat hindert ze niet van welke aankoop dan ook. Zodra je eenmaal een creditcard hebt, wordt je regelmatig gebeld (gesmeekt!) met de vraag om je limiet te verhogen; als de rekening verschijnt, hoef je tenslotte maar een minimaal bedrag aan te betalen: de rest komt later wel (of niet!) De limieten kunnen oplopen tot wel AUD60.000,- en dan heb ik het even niet over 1 creditcard. Binnen het gezin rouleren er diverse soorten en dat is te zien als iemand de beurs openmaakt in de supermarkt om te betalen. Dan komt er een hele rits aan kaarten naar voren en wordt de keus nog moeilijker! Zelfs voor een brood of een pakje boter (bij wijze van.......) wordt deze wonderkaart te voorschijn gehaald. Je zou denken dat contant geld in dit geval toch wat makkelijker is, maar auhhhhhhhh..... dat wordt meteen van je rekening afgeschreven en dat moeten we nu net NIET hebben. Daarom worden uitzendingen als :'Better Homes and Gardens' en aanverwante 'klus-programa's zo goed bekeken. Gesponsored door 'Bunnings Warehouse (zeg maar de Nederlandse Gamma) komen de nieuwste technische snufjes eg. gadgets om de hoek kijken. Breed glimlachende en goeduitziende handige mannen (boys and .........) laten vol trots de nieuwste 'speeltjes' zien en die MOET je gewoon in huis hebben. Daar kun je toch zeker niet zonder!

Daarbij kunnen wij dat KLUSSEN niet echt goed plaatsen, want voor elk wisse wasje laten ze hier iemand komen! De ramen wassen, gras maaien (laat staan het onderhoud van de tuin-je ziet bij menigeen door de bomen het bos niet meer-letterlijk dus) goot schoonmaken, lamp ophangen.
Zelfs de auto wordt op handen gedragen. Een wasstraat kom je hier nauwelijks tegen; je kostbare bezit wordt door 4 a 5 Aziatische mannen grondig schoongemaakt (de velgen blinken zo dat je van een afstand verblind wordt) met het enige verschil dat je hier cash MOET betalen. Vandaar die lage werkeloosheid; men is duidelijk erg sociaal en zo verdient iedereen zijn/haar opdracht. Gezien deze aanhoudende koopdrift en het feit dat de huizen hier geen zolders hebben, zijn de garages overvol (de externe storage-ruimtes daargelaten), zodat er met de regelmaat van de klok 'garage-sales' worden gehouden en wij die nieuwe snufjes van tv hier weer tegen-komen. Een eenzaam bord aan de kant van de weg, wijst ons vanzelf de weg naar een uitpuilende garage, die prop en prop vol staat en kan de eigenaar na een 'goede verkoop' weer opnieuw zijn slag slaan. Dus begrijpen jullie wel dat wij met de nodige hilariteit naar dergelijke tv-programma's kijken. Neen, op dat gebied zullen wij vast en zeker aanpassingsproblemen blijven vertonen en dat is maar goed ook!

Sculpture by the sea en andere 'vreemde vogels'!

2007-11-22T11:28:00.001+11:00

Vanaf 01 november tot 18 november jl. waren er in Sydney weer de jaarlijkse 'Sculptures by the Sea' te bewonderen. Dit is een evenement waarbij zowel bekende als opkomende kunstenaars in de gelegenheid worden gesteld om hun maatschappelijk verantwoorde creaties aan een divers publiek te tonen. Schijnbaar (want voor ons is dit tenslotte iets nieuws!) is dit een bekend fenomeen in het buitenland. Zelfs de laatste dagen bleef de belangstelling enorm en dat niet alleen vanwege de perfecte locatie. Meer dan 100 artiesten uit 18 landen deden mee aan deze 11e openlucht tentoonstelling. De objecten stonden langs de voor ons bekende wandelroute van 'Tamarama Beach' naar 'Bondi Beach' aan de kust en op het strand tentoongesteld en dat leverde bijzondere plaatjes op. Het hele project werd gesponsord door 'NAB' (National Australian Bank) en iedere deelnemer ontving als tegemoetkoming in de kosten AUD2000,- (niet echt veel als je bedenkt dat er de nodige creaties van ijzer zijn gemaakt en dat NIET op woonkamer-decoratie formaat!)
De hoofdprijs was een cheque ter waarde van AUD20.000,-en de winnaar kan zich weer gaan concentreren op een nieuwe uitdaging. De thema's zinspeelden op de huidige alledaagse problematiek van o.a.; de 'óverspannen huizenmarkt', het 'Kyoto-verdrag', 'consumptie-verbruik' etc. Het was voor Ewald en mij uniek om dit tijdens onze regelmatig terugkerende beenspier-sessies te zien, want een dergelijk uitstapje met Timo erbij, ligt nog niet in het verschiet. Voor hem hadden wij iets anders in het vooruitzicht en wel een dag naar het plaatsje 'The Entrance' aan de Central Coast; 1,5 uur rijden vanaf Sydney.
Dit is een unieke vakantieplaats, die heel veel lijkt op Florida; veel huisjes en bungalows aan het water met mogelijkheden als vissen, kayakken, surfen, snorkelen etc. Ideaal voor kinderen, aangezien er veel meren en rivieren zijn, zonder het gevaar van een sterke onder-stroming. (wat je bij zee altijd hebt)
Een boulevard met diverse restaurants en bars, waar mensen s' morgens al genieten van een uitgebreid ontbijt. Zodra je hier een middagje vertoeft, heb je direct het vakantiegevoel te pakken. Hier komen s'middags pelicanen aan de kade bijeen om te genieten van de restanten van de plaatselijke visboer. Dat gebeurt klokslag om 15.30uur; elke dag. Dat was niet alleen een spektakel om te zien, maar vooral om te horen.

Voor het album klik op bovenstaande foto.

Die andere curiosa!

2007-10-24T13:28:00.000+10:00

Onze slurpende tot nog toe trouwe 'viervoeter' beweegt zich helaas ook in Australie alleen maar voort, indien deze wekelijks wordt voorzien van loodvrije BENZINE. Dit blijkt even-eens een raar fenomeen. De prijzen zijn de afgelopen jaren ook hier behoorlijk veranderd door de stijgende olieprijzen, maar soms is er geen touw meer aan vast te knopen. De tank-stations kunnen onderling het prijsbeleid zelf bepalen en de verschillen bedragen soms meer dan 15cent per liter. Van kuddegedrag valt op dit gebied niets te bespeuren!
Van een internationaal bedrijf als 'Shell' zou je een meer stabieler beleid verwachten, maar niets is minder waar.
Zo kan het prijsverschil tussen diverse tankstations van hetzelfde bedrijf aardig oplopen en dat wellicht op nog geen kilometer van elkaar verwijderd! Vandaar dat wij uiteraard opzoek zijn gegaan naar het 'ultieme antwoord'! Een website die voor ons het huiswerk doet en zeer accuraat aangeeft, WAAR de laagste prijzen worden gehanteerd, maar nog niet WANNEER ze gaan stijgen. Maar inmiddels weten wij ook hoe dat hier wordt toegepast. Voor het weekend weet je 100% zeker dat de prijzen fors omhoog gaan, want weekend betekent 'family-time' en 'family-time' betekent 'quality-time' en dat op zijn beurt betekent er met de auto opuit en kilometers maken. Op zondagavond beginnen de prijzen her en der langzaam te dalen en op dinsdag zijn ze al weer op een voor ons normaal aanvaardbaar niveau! Maar uiterlijk woensdagochtend moet onze onmisbare viervoeter al weer zijn volgegooid, anders begin ik al gauw te denken in termen van: "wat jammer, dat waren weer 3 cafe latte's!" Maar soms wordt het 'schema' ook gewoon op zijn kop gezet en vragen wij ons voor de zoveelste keer af: "Wat denkt men nu met deze ondoorzichtigheid te be-reiken".
Aangezien wij tot nu toe alles zelf financieren, gaan wij uiteraard voor de laagste benzine-prijs, want verder zit hier voor ons geen meerwaarde aanvast. Of toch!
Ewald werd onlangs goed wakkergeschud met de mededeling dat niet alle motoren hier zijn opgewassen tegen 'goedkope' loodvrije benzine, vanwege het lagere octaangehalte.
Leuk hoor, zo'n opmerking van een andere overbezorgde Nederlander, als je net een fix bedrag hebt neergeteld voor een nieuwe auto. Maar het verhaal werd bevestigd door onze Ford-dealer met de mededeling dat (hmmmm gelukkig......!) veelal Europese auto's hiermee in Australie te kampen hebben. Deze motoren zijn voor een andere markt ontworpen en 'lopen' het beste op 'super' benzine tegen een 'super' prijs.
Neen, dat risiko kun je en wil je niet lopen, want een nieuwe motor kost ook een vermogen. Dus ons ego wordt keer op keer opgekrikt als wij een Volvo XC90, BMW X5, Audi A7, Cayenne (voor de niet-autokenners onder ons; 'Porsche') en andere gelijkwaardige kostenposten voorbij zien rijden. Wederom hebben wij ons onderbuikgevoel laten spreken en hebben wij bewust gekozen voor een type auto van Australische bodem! (En er maar op vertrouwen dat het waar is, want met alleen 'no worries mate, TA' komen wij geen stap verder!)

Ziektekostenstelsel en andere curiosa!

2007-10-18T11:59:00.000+10:00

Iets wat toe nu toe nog steeds ondoorzichtig voor ons is (en ook bij andere buitenlanders die hier al wat langer verblijven), is toch wel het ziektekosten-systeem. Aangezien dit een belangrijk aspect blijft, zeker met kinderen, wil je als nuchtere Nederlander de beste (en voordeligste) verzekeraar zien te vinden met de meest flexibele voorwaarden. Uiteraard bood ook hier internet weer uitkomst. Zo gezegd, zo gedaan: maar bij het afsluiten van de verzekering bleven de meeste vragen nog in ons hoofd 'spoken' en hoe goed deze dame in spe ook trachtte dit uit te leggen; het kwartje viel niet!!! Waarschijnlijk teveel aan ons hoofd en wij hadden zo iets van:"Als we straks naar een dokter of ziekenhuis moeten, komen we er vanzelf wel achter". Nu, een paar maanden later en 3 huisartsenbezoeken verder, weten wij wel hoe het werkt, maar blijft het voor ons een ondoorzichtige en administratieve procedure.
Iedereen is verzekerd en kan aanspraak maken op een arts of een behandeling in een openbaar ziekenhuis volgens het hier geldende systeem van 'Medicare'; vergelijkbaar met ons vroegere ziekenfonds. De bijdrage is 1,5% van het bruto jaarsalaris. (Dus ook bij aankomst hier, zonder een baan ben je verzekerd via Medicare) MAAAAAAR: de uitvoering is een ander verhaal!
Wil je een afspraak maken bij een huisartsenpraktijk, dan is een aanvullende prive-verzekering noodzakelijk. Een medicare-centre (waar meerdere, steeds wisselende doktoren bij elkaar zitten) werkt volgens het allom bekende principe: nummertje trekken, vragenlijst invullen en aansluiten. Zagen wij niet direct zitten met een kind dat acuut ziek kan worden. Ook voor de overige zaken als fysiotherapie, tandarts en andere benamingen die op........'therapie' eindigen, ben je aangewezen op een prive-verzekering. Deze zaken zijn niet opgenomen in het 'Medicare-systeem'. Dan zijn hier een heleboel mensen die NIET naar de tandarts gaan!

Zo op het eerste gezicht, lijkt het systeem niet zo verschillend dan dat in Nederland, waar je je ook aanvullend moet verzekeren voor bovenvermelde zaken; muv de huisarts dan wel te verstaan.
Maar wanneer je aangewezen bent op een specialist, dan is het een ander verhaal. Specialisten werken hier voor zichzelf en hebben hun praktijk buiten het ziekenhuis, waardoor je toch al gauw 40 tot 50% zelf moet betalen; de rest wordt gedekt door 'Medicare' oftwel het overheidssysteem. Zelfs niet alle prive-verzekeringen dekken deze kostenpost! Sommige verzekeraars hebben bepaalde afspraken waardoor de 'schade'wordt geminimaliseerd, maar het blijft een vreemd fenomeen! Zeker als het een dagopname in een ziekenhuis betreft! Een dagopname wordt nl. niet gezien als een verblijf in een ziekenhuis, wat wel verzekerd is. Een dagopname valt onder het hoofdstuk 'specialist'! Indien je geopereerd en of behandeld moet worden, zul je van te voren ZELF het totale kostenplaatje moeten achterhalen, en overleggen met de verzekeraar wat WEL en wat NIET verzekerd is en hoeveel de eigen bijdrage is. Dus: de chirurg, de anesthesist, nazorg, medicijnen etc etc. Je bent immers vrij om te bepalen door welke arts en of in welk ziekenhuis je behandeld wilt worden en iedereen hanteert hier een ander prijskaartje! JOUW beurs is WET!
Een maximum aan eigen risico kennen ze hier niet; voor alle behandelingen zijn er voorge-schreven bedragen vastgelegd die 'Medicare' vergoed en alles daarboven betaal je zelf. Het is dus een 'sport' om zo min mogelijk naar de doktor te gaan. Wellicht dat ze daarom zoveel aan hun lichamelijke conditie doen! (natuurlijk deels ook door het weer)
De moeder van Timo's vriendje 'Max' vertelde mij onlangs, na een bezoek te hebben gebracht aan haar huisarts, dat ze werd gevolgd door een hijgende assistente die het tempo niet kon bijbenen, met het verzoek om toch echt eerst te betalen. Nou, ze wist niet hoe ze moest kijken; in eerste instantie dacht ze dat ze wellicht haar autosleutels was vergeten! Dat doet pijn!
Eerst alles vooruit betalen en daarna via een omslachtig systeem je claim indienen; zo werkt het hier voorlopig nog. Maar er is hoop; op 24 november a.s. zijn er nieuwe verkiezingen en derhalve staat dit onderwerp weer volop in de 'spotlights'; net zoals de stijgende woonlasten, 'global warming' en tig andere zaken waarmee politici goed kunnen scoren! MAAAR de uitvoering..........!
Wij wachten gelaten af en in the meantime 'kwakkelen' wij rustig verder!

PS: de overige curiosa staan in het volgende verhaal.

Wandelen en koffie!

2007-09-28T13:36:00.000+10:00

De lente is hier inmiddels begonnen en 'dat' begint te kriebelen. Oftwel Ewald en ik willen er wat vaker op uit. Nu staat Sydney bekent om zijn kilometers lange stranden en dus ook zijn/haar eraan gerelateerde wandelpaden. De meest ideale tijd om dit te doen is natuurlijk op een door-de-weekse dag en aangezien Timo 3 hele dagen naar pre-school gaat, combineren wij het onvermijdelijk zakelijke (hoe kom ik aan een baan?) met het aangename sportieve. Gewapend met een rugzak die meer bureauaccessoires dan levensmiddelen herbergt, gaan wij driftig op pad. Telkens weer rechtvaardigen wij onszelf door te zeggen: "Nu kan het nog!" "Als je straks weer in het drukke arbeidsproces zit, komt het er niet meer van!"
Zo probeert Ewald 1x per week een dag 'vrij'( raar woord voor ons!) te houden.
Zo hebben wij reeds diverse malen de route van 'Coogee Beach' naar 'Bondi Beach' gelopen (vv) en met een aardig tempo lukt ons dat in 2,5 uur, waarbij wij onszelf natuurlijk regelmatig trakteren op een niet te versmaden TKW (take a way) koffie. Maar daar kom ik straks nog op terug.
Onderweg vergapen wij ons aan de prachtige optrekjes (for the happy few....!) die uitkijken over het water en dromen wij rustig verder. Tijdens die wandelingen ontdek je steeds weer nieuwe plekjes, zo ook weer een schitterend aangelegd klein strandje waar Timo naar hartelust kan spelen en wij niet bang hoeven te zijn, dat hij door de vaak sterke onderstroming naar zee kan worden getrokken. Ook al kunnen kids hier op jonge leeftijd aardig zwemmen, de zee blijft gevaarlijk.
Vorige week hebben we onze beenspieren wat langer gepijnigd en hebben we de bekende route alhier van 'The Spitbridge' naar 'Manly' gelopen, waarbij wij de auto bij deze brug hebben geparkeerd (gratis wel teverstaan en dat is hier uitzonderlijk!) en de bus terug hebben genomen. Volgens de beschrijving duurt de route 4 uur, maar dan wel met de nodige ingelaste pauzes, want binnen 3 uur waren wij al op onze eindbestemming. Oeps, vergeten te genieten onderweg waarschijnlijk. De route is zeer afwisselend, waarbij je niet alleen langs de kust wandelt, maar ook door natuurgebied en woonwijken komt. De moeite waard en dus voor herhaling vatbaar. Vanaf het hoger gelegen gedeelte van 'Manly' heb je een prachtig uitzicht over de stad en de andere wijken. Na afloop aan het water gelunched, met de blote voeten in het zand en nagenietend met een overheerlijke KOFFIE.
Het woord KOFFIE is een verhaal apart; je hebt ze in alle soorten en maten.
Long black, flat white, espresso, macchiato, latte, cappucino, decaf, soy, skinny, weak, strong, en extra hot. En niet te vergeten voor de allerkleinsten onder ons; de babycino´s. Kleine bekertjes opgeklopte melk; schuim dus! Dat noem ik pas markt(be)werking! Aangezien de meeste bedrijven in het centrum geen eigen kantines hebben, eet iedereen buiten de deur; niet alleen voor de lunch. Ook s'óchtends zie je mensen al met een 'breakie' pakket lopen; broodje of scone met koffie voor op het werk (of in de trein of gewoon op straat). De meeste cafetaria's zijn al geopend vanaf 07.0uur en hebben volop klandizie. In het weekend is het zeer gebruikelijk om buiten de deur te gaan ontbijten; 'tijd' is hier nu nog een ruim begrip en daar wordt 'gretig'gebruik van gemaakt.

Derhalve genieten wij keer op keer van onze eenvoudige small or regular take away latte. Maar hoe je het went of keert, dit land heeft duidelijk een ongekende koffiecultuur waar wij U tegen zeggen!

Klik op de foto voor het album en op reacties om te reageren.

Blue Mountains

2007-08-26T12:14:00.000+10:00

Aangezien deze uitgestrekte valleien maar op 100km van Sydney liggen, moesten we er natuurlijk een dagje naar toe. Aangezien het in augustus hier nog hartje winter is en de temperatuur gemiddeld 10 graden lager is dan in Sydney, waren wij erg blij met onze Nederlandse 'ski-uitrusting'. Alle drie voorzien van een dikke winterjas met sjaal en muts, was beslist geen overbodige luxe. Het was er door de wind steenkoud en dat hebben we gevoeld. De meest toeristische plaatsen zijn hier 'Katoomba' en 'Leura'; vooral dit laatste plaatsje heeft een Engelse uitstraling en beschikt over een aantal restaurants en cafe's. Vanaf Écho Point' in Katoomba heb je een prachtig uitzicht over de 3 rotsformaties 'The Three Sisters' en kun je meerdere wandeltochten maken naar diverse uitzichtspunten, varierend van 30minuten tot wel 8 uur; dus keus genoeg. Aangezien wij dit uiteraard niet met Timo konden doen, hebben wij gekozen voor 'Scenic World'; waarbij wij met de trein naar beneden zijn gegaan (dat was kort maar krachtig 45% steil naar beneden in een bijna liggende positie) en met de kabelbaan naar boven. Onder aangekomen ligt de 'Jamison Valley' (opgenomen onder de 'World Heritage Listed Rainforest') en vanaf hier kun je via een 2,2 km aangelegd houten pad iets opsnuiven van dit immense natuurgebied. Het gebied is dermate uitgestrekt, dat het natuurlijk onmogelijk is om alles in 1 dag te zien, dus gaan we zeker nog een keer terug, maar dan wel met een overnachting.

klik op de foto voor het album

een reactie kun je geven door op 0 reacties te klikken

Lollipop's; Timo's nieuwe pre-school.

2007-08-23T14:53:00.000+10:00

Het vinden van een pre-school voor Timo bleek toch lastiger dan gedacht. Ook in Australie bestaan er lange wachtlijsten, aangezien hier de vraag het aanbod overschrijdt. Tevens speelt hier mee dat veelal de gesubsidieerde pre-schools beperkte plaatsen hebben en de kosten lager zijn dan de commerciele pre-schools. Voor ons dus noodzaak om zo snel mogelijk op zoek te gaan.
'Toeval bestaat niet', luidt het gezegde en dat bleek maar weer eens toen wij in een locale patisserie in contact kwamen met een Engelse dame, die hier net een paar maanden woonachtig was. Ook zij had hetzelfde proces meegemaakt en maakte ons derhalve attent op een pas geopende pre-school ('Lollipop') in de plaats 'Artarmon'; op 5 minuten rijden afstand van ons nieuwe stekkie. Dat bleek een schot in de roos. Timo kon een week later direct beginnen. Het enige verschil was dat dit niet alleen een pre-school was, maar tevens een kinderdagverblijf voor de allerkleinsten. Bij een pre-school zijn de tijden meestal van 09.00-15.00uur en worden er geen lunches aangeboden; daar moeten de ouders zelf voor zorgen. Bij een kinderdagverblijf zijn de openingstijden identiek aan die in Nederland en is het eten inclusief. Je weet niet wat je ziet. De school beschikt over een full-time kok (Roseanne), die meestal voor een aantal weken de maaltijden heeft samengesteld. Van morning- tea en dinner (met toetje) tot afternoon tea en evening-snack! En alles vers bereid. Ik hoor Timo dan ook niet mopperen. (dat lust ik niet!) Als ik Roseanne vraag of er wel eens restjes over zijn, hoor ik tot mijn verbazing van niet. Ik dacht dat de meeste kinderen van die 'fussy eaters' waren.

In het begin had Timo het er wel moeilijk mee; hij kon zich niet verstaanbaar maken in zijn eigen vertrouwde taal en liet dat na thuiskomst duidelijk aan ons merken. Kregen wij even de volle laag en was hij zijn ei kwijt. Nu, een paar weken verder, gaat het stukken beter. Volgens de juf gaat hij met sprongen vooruit en begint hij al aardig Engels te brabbelen. Lukt het niet, dan maakt hij er wel Engels op zijn manier van. Hij geniet meer en meer en kan het programma aardig bijbenen. Ook is hij dikke maatjes met zijn vriendje 'Max' en diens zusje' Felicity'. Oh, we als wij iets verkeerd over hen zeggen, dan is het huis te klein.
Nu maar hopen dat het zo blijft, dan kan hij vanaf volgend jaar hier in Lane Cove naar de primary school.

Klik op de foto voor het album.

De perfecte locatie voor een nieuwe start!

2007-08-22T09:19:00.000+10:00

De eerste 6 weken hebben wij in een ge-meubileerd appartement gezeten precies aan de overkant van 'The Operahouse'. Deze wijk, genaamd 'Kirribilli', ligt dicht in de buurt van het zaken-en toeristencentrum en op een steenworp afstand van zowel het treinstation ('Milsons Point') als 2 ferriehavens. Voor ons een belangrijk criterium, aangezien de komende weken voornamelijk zouden bestaan uit het verkennen van het openbaar vervoer-systeem ivm de bureaucratische papierwinkel! Dat had Simone Hofmann, die ons geholpen heeft met het vinden van beide woningen en haar eigen reale-state bedrijf hier heeft opgezet, goed ingeschat. (zie http://www.exclusiverelocation.com.au/) Een betere start hadden wij ons niet kunnen wensen.

Die eerste 6 weken zijn wij alleen maar bezig geweest met het verkrijgen van diverse documenten en de aankoop van een voor ons onmisbare auto.

Aangezien wij in Nederland al het nodige vooronderzoek hadden gedaan, wisten wij hoe belangrijk hier een bankrekeningnummer, een huurovereenkomst en een locaal rijbewijs zijn. Zeker het NSW (New South Wales)rijbewijs; dat hier geldt als een identificatiebewijs. Bij het aangaan van diverse contracten (zoals huurwoning, abonnement voor mobiele telefoon, vaste lijn, levering electriciteit en gas etc.) wordt er uitgegaan van een puntensysteem, waarbij de verschillende aangegeven documenten afzondelijk een bepaalde hoeveelheid punten vertegenwoordigen. Indien je deze niet hebt, heb je pech; alleen het hebben van een bankrekening met voldoende saldo, is hier niet toereikend. Hoe meer 'waarde-documenten' je kunt overleggen, hoe sneller je iets kunt aanvragen.

Onze eerste ervaring was derhalve met het aanvragen van een locaal rijbewijs. Een internationaal rijbewijs van de ANWB is maar beperkt geldig en aangezien wij ons Nederlandse rijbewijs ook nog graag wilden houden, moesten wij dit officieel laten vertalen. Nou ja, officieel; ik weet niet of je hiervoor beedigd vertaler moest zijn, want naar ons idee waren de zinnen zo overgenomen van het internationale rijbewijs van de ANWB. (maar aan de prijs te zien, was het wel degelijk officieel!) We hebben hier voor de spoedvertaling gekozen, aangezien je anders 3 weken moest wachten op dit 'vodje'. Daarna direct door naar de RTA oftwel naar het bureau voor auto-c,q. motor registratie. Wij waren reeds 'gewaarschuwd'; 2 nummertjes trekken anders wordt er maar 1 persoon van de familie geholpen! Bespeur ik hier iets van verborgen werkeloosheid? Een paar letters van het alfabet herkennen, een digitale foto en nog geen half uur later, hadden wij het felbegeerde (waarde)bewijs in hadden. Wat waren wij gelukkig!

Volgend obstakel was het kopen van een mobiele telefoon. Simpel, niet echt.

Aangezien je nog geen history hebt opgebouwd over minimaal 3 maanden en dus ook nog niet over een locale creditcard beschikt, krijg je GEEN contract voor een mobiele telefoon. Wij konden wel degelijk aantonen dat wij reeds op de dag van aankomst een bankrekening hadden geopend en ook al over de bankpassen beschikten en er ruim voldoende ´kapitaal´op stond, maar de dame in spe, was onverbiddelijk. Geen ´verleden´hier opgebouwd ,dan ook geen contract. Helaas, pindakaas! Gelukkig wel een prepaid mogelijkheid, maar ook hier de nodige obstakels. Daarna moesten wij ons even oppeppen met een overheerlijke ´Cafe latte´en vonden wij dat wij genoeg geregeld hadden voor die dag.

Het vinden van een ´geschikte´ huurwoning was ook wel een bijzondere ervaring.

Ten eerste waren wij behoorlijk geschrokken van de prijs/kwaliteit verhouding.

Dat Sydney zich in dezelfde categorie mag scharen als London en New York, dat was bekend, maar dat de huizen in zijn algemeenheid van een dergelijk slechte kwaliteit zijn, dat wisten we niet. Mensen hebben een heel ander bestedingspatroon dan in Nederland en aangezien zij voor het overgrote deel van het jaar buiten ´leven´, wordt er weinig aan onderhoud van het huis gedaan. Het salaris gaat op aan huur c.q. hypotheeklasten, eten, en sociale evenementen. Voor de rest blijft er nauwelijks iets over. Is waarschijnlijk ook niet belangrijk, dan gebruik je gewoon dagelijks de creditcard. De afbetaling zie je later wel weer. Daar zijn wij dan weer te nuchter voor.

Voor ons was de keuze van een woning derhalve vrij snel gemaakt. We wilden de geneugten van de stad het eerste jaar zeker blijven ervaren en niet op een uur rijden afstand in een afgelegen gebied vastzitten. Dus viel ons oog op een spiksplinter nieuw appartement boven een tandartspraktijk in ´Lane Cove´, op 10 minuten rijden van het centrum. Helaas waren we hierdoor wel genoodzaakt om nog zeker een kwart van onze meubels op te slaan, elders. Helaas voor Timo voorlopig geen speeltoestel, want we hebben alleen een balkon. Maar achteraf, zijn we heel tevreden met onze keuze, want we zijn in een vloek en een zucht in het centrum. Vaak met de trein of de snelbus, want de parkeertarieven liegen er niet om.

Het verkrijgen van een huurwoning verloopt hier uiteraard ook anders. De eigenaar oftewel landlord bepaalt aan de hand van de verkregen informatie, waaronder uiteraard het saldo op je bankrekening en de referenties die je opgeeft, of je de woning MAG huren. Onder referenties verstaat men hier, personen die hier in Australie wonen en jouw dus kennen. Men belt die betreffende personen daadwerkelijk op om het een en ander! te verifieren.

EN DAT MAG GEEN FAMILIE ZIJN! Erg lastig als je hier net 3 weken woont.

Dan wordt je ineens erg creatief! Maar uiteindelijk is het allemaal goed gekomen en wonen we hier inmiddels alweer 5 weken.

We trekken er in de weekenden veel op uit en plannen zoveel mogelijk dagtrips in, zodat we straks na een jaar een veel beter beeld hebben van de diverse wijken en wij wellicht makkelijker een beslissing kunnen nemen tav huren of kopen. Voorlopig zijn we daar niet al teveel mee bezig en concentreren wij ons vnl op de schitterende natuur en de prachtige stranden, waaraan Sydney en omgeving rijk is. Wij hebben voorlopig nog genoeg op de agenda staan en dat allemaal binnen een paar uur rijden vanaf Sydney.

Klik op de foto voor nog meer kijkgenot.

Verhuizing

2007-08-19T15:06:00.000+10:00

Op 23mei 2007 was het dan zover....... onze huisraad zou worden ingepakt en verscheept naar de andere kant van deze aardbol. Gelukkig hadden wij dit proces al eens eerder meegemaakt en wisten wij hoe hectisch de komende dagen zouden verlopen.

Aan onze planning kon het niet liggen, want wij zijn ruimschoots voor ons vertrek met de "grote schoonmaak" begonnen. Aangezien wij dit keer de verhuizing zelf moesten betalen, hebben wij zeer bewust gekeken welke spullen we wilden meenemen. Voor de 'overtollige' spullen was het niet zo moeilijk om een geschikt adres te vinden: het ging ofwel naar de buren of hun kinderen, c.q. kleinkinderen of het werd via marktplaats verkocht. Dit laatste was een goed alternatief om toch nog op korte termijn iets te kunnen verkopen. Al met al scheelde dat de nodige dozen (en Euro's) tijdens de verhuizing. Eigenlijk een uitstekend pressiemiddel om de zolder op te ruimen en er achter te komen, wat een mens zo al niet bewaard in de loop der jaren. Ik weet niet hoeveel dozen met boeken, uitreksels, rapporten etc. Ewald heeft gesorteerd (ik schat van de afgelopen 20 jaar)en zo weer een bijdrage heeft geleverd aan de 'Berghemse' papierophaaldienst. De laatste week kwamen zij in ieder geval niet voor niets!

Daarnaast had het verhuisbedrijf ons op het hart gedrukt dat men in Australie zeer oplettend was mbt de uiterlijke staat van de aangeleverde huisraad. Concreet hield dit in dat alles, maar dan ook alles zeer, zeer, overdreven schoon moest worden aangeleverd. Geen spatje modder (zeg maar rustig korreltjes zand!) op de fiets van Timo, alle tuinspullen moesten er eigenlijk weer uitzien als nieuw en alle voorwerpen van riet moesten wel 2x worden schoongemaakt. Van verveling dus geen sprake! Men is hier als de dood voor welke ziektes (lees: beestjes!)dan ook, die eventueel tijdens zo'n verhuizing zouden kunnen worden overgedragen. Dus laat men hier niets over aan toeval.

Al met al zijn deze 3 dagen prima verlopen en hebben wij met een goed ,maar toch raar (onderbuik)gevoel deze afgelopen 10 jaar in Berghem kunnen afsluiten.

Klik op de foto om het album te bekijken.

Afscheid op school van Timo

2007-05-23T05:52:00.000+10:00

Op 22mei 2007 was het afscheid gepland op Timo's school. Voor hem een hele gewaarwording, want vanaf nu zou hij alleen maar zijn vriendjes en vriendinnetjes via email kunnen 'zien'. We hadden hem uitgelegd waar we zouden gaan wonen en aangezien wij hier een jaar geleden op vakantie waren geweest, wist hij dat het heeeel,ver vliegen was. Maar dan blijkt dat de begrippen 'tijd'en áfstand' toch moeilijk uit te leggen zijn voor een 4-jarige. Juf Karin had hierover met de kinderen in de klas gesproken en ze wisten dus dat wij gingen verhuizen: "naar een heel, ver land"!De juf had 2 verrassingen voor hem in petto; als eerste had iedereen zijn/haar leukste ervaringen met Timo op papier 'verwoord' (lees: getekend) en had de juf deze gebundeld en daarnaast kreeg hij een spetterend T-shirt met alle (zelf-geschreven) namen van ZIJN klasgenootjes. Timo was na afloop enigszins overdonderd en was door de hectiek van de afgelopen weken even van zijn stuk gebracht; maar vond het uiteindelijk toch reuze spannend. Die middag was een geslaagde afronding van zijn korte, maar positieve ervaring (4 maanden) met het Nederlandse openbaar onderwijs. Nu maar afwachten hoe het in Australie zou verlopen.........

Klik op de foto om het volledige album te bekijken.

Afscheidsfeest

2007-05-15T03:59:00.000+10:00

Op 14mei 2007 hebben wij met familie en vrienden afscheid genomen en wilden wij dit uiteraard met een echte Brabantse koffietafel doen.

Klik op de foto voor het album.